Bangkok's political turmoil is damaging regional stability
APRIL 26, 2011
The Wall Street Journal
Fighting over the disputed territory surrounding the Preah Vihear Temple along the Thai-Cambodia border resumed last Friday, with both sides trading artillery fire and accusations of targeting civilian villages throughout the weekend. The Associated Press reports 12 soldiers confirmed dead.
The world may never know which side started the latest clash, since Thailand continues to resist allowing international observers to monitor the area. And both countries deserve some blame for stirring the pot at various times. Nevertheless, it has become increasingly clear that the Thai military is doing nothing to ease the tension.
That much we know from the way that the military, and then Bangkok, vetoed initiatives to get the two sides talking. After the last major bout of fighting in February, Cambodia succeeded in bringing the matter to the United Nations Security Council, which promptly kicked it back to the Association of Southeast Asian Nations. Indonesia, the chair of Asean this year, has played shuttle diplomacy trying to bring the two sides together, but Bangkok continues to balk. That has allowed Cambodia to play the aggrieved and more reasonable party.
Thailand's unwillingness to even contemplate compromise may be due to the broader impasse in its domestic politics. In 2008, the royalist People's Alliance for Democracy, more commonly known as the yellow shirts, took up the temple issue as a cudgel against the government of Samak Sundaravej. The same group has now turned on Prime Minister Abhisit Vejjajiva and is castigating him for not taking more aggressive action to recover the temple.
Meanwhile, the military is positioning itself as the main defender of the monarchy and Thai sovereignty. Tension between the military and the civilian government has been mounting since Mr. Abhisit announced elections would be held within the next few months. Bangkok is rife with rumors that a coup is imminent.
The military, palace and business elite all fear that supporters of deposed Prime Minister Thaksin Shinawatra will win their fourth straight general election. The last three results were annulled by a coup and court rulings, and the red shirt supporters of Mr. Thaksin have become increasingly restive as a result of their disenfranchisement. Even if their Puea Thai Party wins, there is a strong chance they will not be allowed to form a government. So further unrest later this year seems likely.
In this context, a fight with Cambodia might seem an appealing way out of the deadlock. A limited war with a much smaller neighbor could unify Thais, as the red shirts would feel pressure to get behind the military in a time of national crisis. Mr. Abhisit, who has never won an election and is widely regarded as a figurehead within Thailand, could be dispensed with, and elections pushed off until the glow of victory and massive public spending restore the Bangkok elite's popularity.
Perhaps the Thai military understands how much could go wrong with such a scenario and is only engaging in brinksmanship. But even this runs the risk of accidental escalation. And once a conflict starts, Asean nations would be put in the impossible position of having to choose sides, which might tear the organization apart.
Thailand's friends have a responsibility to dissuade the military from military adventures. It's also time they addressed the root cause of the problem. This conflict is a sign that the nation's internal political crisis is beginning to generate external costs, showing once again that Asean's credo of noninterference in domestic politics needs to be tempered with an awareness that promotion of democracy is part and parcel of regional stability.
As long as the military is allowed to play its pivotal role in national politics, Thailand will fail to play its rightful role as a stabilizing force in Southeast Asia.
Wednesday, April 27, 2011
Thursday, January 20, 2011
ฉันให้เงินสินบน
ลองอ่านบทความข้างล่างแล้วเปลี่ยนชื่อประเทศจาก India มาเป็น Thailand เปลี่ยนชื่อเมืองหลวงจาก New Delhi มาเป็น Bangkok ฯลฯ สิครับ ดูซิว่าจะรู้สึกแปลกหรือเปล่า หรือรู้สึกว่า เอ้อ ก็จริงนี่นะ
Paid a bribe? Click here to complain
By Sara Sidner, CNN
January 20, 2011 -- Updated 1308 GMT (2108 HKT)
New Delhi (CNN) -- In India if you ask citizens about corruption almost everyone has a story. Bribes and kickbacks have become a part of everyday life for many.
"Every day, I see corruption. So, even if we need licenses and all that, it's something you put on the table first and then the license comes," marketing executive Rachit Kapoor said.
"If you go to a government hospital, you will not be admitted for treatment unless you know some employee or you bribe staff," said Deepak Kotwol, from Delhi. "Your building plans will not be passed until you bribe municipal officials. This has become part of life now."
Now there's a website for citizens to vent their frustration, without fear of retaliation. They can click on a link at Ipaidabribe.com and tell their story.
"If you look at the kind of reports that come to us, the emotions of the people who report an experience are of disgust, of anger, of fear," said Raghunandan Thoniparambil, who helps run the site through a non-profit organization called Janaagraha.
"There are two kinds of corruption. We are basically looking at over-the-counter corruption, what is very widespread but perhaps relatively small amounts but that affects citizens directly. And then you have grand corruption, what happens behind closed doors, people are taking huge bribes, there is a feeling that huge bribes don't affect citizens so it's okay, these things happen. But I don't think so; I think that has very serious implications to the country. And I think one of the biggest problems in India is that our corruption laws are extremely weak," Raghunandan Thoniparambil said.
"Raghu," as Thoniparambil is known on the site, says the website is not a place to shame individuals. It was set up to kick out any names of individuals but record the department or company where the bribe was taken or requested. The idea is to capture information that can be used for systemic change, Thoniparambil said. The group has already submitted some of their findings to the government.
There is also an "I did not have to pay a bribe" button for people to share stories about that. As you click through the site it is apparent most people are surprised they did not have to pay a bribe in certain cases. That, Raghu said, says much about people's general acceptance of petty corruption.
Raghu was a long-time government employee and said he has watched corruption grow into a monster.
"Twenty-seven years back when I joined the government it wasn't so systematic. You knew that this happened in a few departments. You knew this happened in the taxation department or the police but now it's happening in the most unlikely places." he said.
By coincidence, ipaidabribe.com was set up last summer just as a season of alleged scams unfolded in the country. The cases are still being investigated.
News of the scandals began with allegations of tax fraud in India's new multi-billion dollar cricket league, the Indian Premier League (IPL). The former IPL chairman denied allegations of wrongdoing.
Then came the Commonwealth Games and allegations of kickbacks and mis-spending.
The largest of all scandals followed. The so-called 2G scam, where lucrative telecommunications bandwidth was sold at 2001 prices allegedly by a government minister, who has denied all the charges.
According to the government, the estimated cost of that scandal alone is $40 billion in lost revenues.
Last but not least there was a scandal over an apartment building that was supposed to provide housing for widows of fallen Indian service members. Instead, some of those apartments were allegedly given to un-qualified government officials.
India's ruling political coalition is scrambling to try to save its reputation in the light of all the scandals.
"I think the fear is that India would be seen as what Rattan Tate said is a banana republic, you see, where anything can be done at a price. And that just creates such a wrong impression," said Rajiv Kumar, director-general of the private Federation of Indian Chambers of Commerce and Industry or FICCI. He believes India as a whole is a law-abiding country but said the recent corruption scandals are threatening to tarnish its image.
"It really hurts a lot at a time when India is attempting or is seen as joining the high table for global governance. So you don't want a country with a mixed record on corruption and governance at home to be now becoming a member of the high table for global governance. That's where that hurts and another one hurts in our growth prospects." The reason, he believes, is that it creates uncertainty, and uncertainty can scare off potential investors.
Analysts said as India rises in economic dominance its leaders need to worry about governance at home or risk India's chances of becoming a world leader.
Paid a bribe? Click here to complain
By Sara Sidner, CNN
January 20, 2011 -- Updated 1308 GMT (2108 HKT)
New Delhi (CNN) -- In India if you ask citizens about corruption almost everyone has a story. Bribes and kickbacks have become a part of everyday life for many.
"Every day, I see corruption. So, even if we need licenses and all that, it's something you put on the table first and then the license comes," marketing executive Rachit Kapoor said.
"If you go to a government hospital, you will not be admitted for treatment unless you know some employee or you bribe staff," said Deepak Kotwol, from Delhi. "Your building plans will not be passed until you bribe municipal officials. This has become part of life now."
Now there's a website for citizens to vent their frustration, without fear of retaliation. They can click on a link at Ipaidabribe.com and tell their story.
"If you look at the kind of reports that come to us, the emotions of the people who report an experience are of disgust, of anger, of fear," said Raghunandan Thoniparambil, who helps run the site through a non-profit organization called Janaagraha.
"There are two kinds of corruption. We are basically looking at over-the-counter corruption, what is very widespread but perhaps relatively small amounts but that affects citizens directly. And then you have grand corruption, what happens behind closed doors, people are taking huge bribes, there is a feeling that huge bribes don't affect citizens so it's okay, these things happen. But I don't think so; I think that has very serious implications to the country. And I think one of the biggest problems in India is that our corruption laws are extremely weak," Raghunandan Thoniparambil said.
"Raghu," as Thoniparambil is known on the site, says the website is not a place to shame individuals. It was set up to kick out any names of individuals but record the department or company where the bribe was taken or requested. The idea is to capture information that can be used for systemic change, Thoniparambil said. The group has already submitted some of their findings to the government.
There is also an "I did not have to pay a bribe" button for people to share stories about that. As you click through the site it is apparent most people are surprised they did not have to pay a bribe in certain cases. That, Raghu said, says much about people's general acceptance of petty corruption.
Raghu was a long-time government employee and said he has watched corruption grow into a monster.
"Twenty-seven years back when I joined the government it wasn't so systematic. You knew that this happened in a few departments. You knew this happened in the taxation department or the police but now it's happening in the most unlikely places." he said.
By coincidence, ipaidabribe.com was set up last summer just as a season of alleged scams unfolded in the country. The cases are still being investigated.
News of the scandals began with allegations of tax fraud in India's new multi-billion dollar cricket league, the Indian Premier League (IPL). The former IPL chairman denied allegations of wrongdoing.
Then came the Commonwealth Games and allegations of kickbacks and mis-spending.
The largest of all scandals followed. The so-called 2G scam, where lucrative telecommunications bandwidth was sold at 2001 prices allegedly by a government minister, who has denied all the charges.
According to the government, the estimated cost of that scandal alone is $40 billion in lost revenues.
Last but not least there was a scandal over an apartment building that was supposed to provide housing for widows of fallen Indian service members. Instead, some of those apartments were allegedly given to un-qualified government officials.
India's ruling political coalition is scrambling to try to save its reputation in the light of all the scandals.
"I think the fear is that India would be seen as what Rattan Tate said is a banana republic, you see, where anything can be done at a price. And that just creates such a wrong impression," said Rajiv Kumar, director-general of the private Federation of Indian Chambers of Commerce and Industry or FICCI. He believes India as a whole is a law-abiding country but said the recent corruption scandals are threatening to tarnish its image.
"It really hurts a lot at a time when India is attempting or is seen as joining the high table for global governance. So you don't want a country with a mixed record on corruption and governance at home to be now becoming a member of the high table for global governance. That's where that hurts and another one hurts in our growth prospects." The reason, he believes, is that it creates uncertainty, and uncertainty can scare off potential investors.
Analysts said as India rises in economic dominance its leaders need to worry about governance at home or risk India's chances of becoming a world leader.
Monday, January 17, 2011
Frozen dewdrops?
ที่ผมเคยบอกว่าไม่แนะนำให้อ่านหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษของไทยก็เพราะรายงานข่าวอย่างข้างล่างนี้แหละครับ เป็นการเขียนข่าวโดยคนที่ไม่รู้ภาษาอังกฤษ ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะคนไทยที่รู้ภาษาอังกฤษดีพอที่จะเขียนข่าวได้คงมีไม่มาก แต่อย่างน้อยควรผ่านสายตาบก.ภาษาเสียก่อน เด็กไทยที่ไม่มีตังค์ซื้อหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษจากต่างประเทศจะได้ไม่จำไปใช้ผิดๆ
ถึงแม้จะลงเพียงเว็บไซท์ก็เถอะ ควรมี QC ไม่น้อยกว่าหนังสือพิมพ์ เพราะคนอ่านเยอะกว่า
"น้ำค้างที่เย็นจนเป็นน้ำแข็ง" ภาษาเหนือเรียกว่า "แม่คะนิ้ง" ส่วนภาษาอังกฤษเรียกว่า frost ครับ ไม่ใช่ frozen dewdrops
Frozen dewdrops happen in Loei
The Nation, Breaking News, 17 Jan 2011
Loei - Frozen dewdrops were spotted in several villages in Loei's Phurua district Monday morning, the district chief said.
Thanapol Channimi, the Phurua district chief, said the cold weather attracted a lot of tourists to the popular Phurua Mountain over the weekend.
Khamphan Butraj, chief of Loei Weather Office, said the mercury in Phurua district dropped to 7 Celsius degree Monday morning while the temperature at the Phurua National Park dropped to 6.8 C, Phuluang Wildlife Sanctuary at 5 C, Phu Kradueng National Park at 5.2 and Phu Suansai National Park at 9.5 C.
ถึงแม้จะลงเพียงเว็บไซท์ก็เถอะ ควรมี QC ไม่น้อยกว่าหนังสือพิมพ์ เพราะคนอ่านเยอะกว่า
"น้ำค้างที่เย็นจนเป็นน้ำแข็ง" ภาษาเหนือเรียกว่า "แม่คะนิ้ง" ส่วนภาษาอังกฤษเรียกว่า frost ครับ ไม่ใช่ frozen dewdrops
Frozen dewdrops happen in Loei
The Nation, Breaking News, 17 Jan 2011
Loei - Frozen dewdrops were spotted in several villages in Loei's Phurua district Monday morning, the district chief said.
Thanapol Channimi, the Phurua district chief, said the cold weather attracted a lot of tourists to the popular Phurua Mountain over the weekend.
Khamphan Butraj, chief of Loei Weather Office, said the mercury in Phurua district dropped to 7 Celsius degree Monday morning while the temperature at the Phurua National Park dropped to 6.8 C, Phuluang Wildlife Sanctuary at 5 C, Phu Kradueng National Park at 5.2 and Phu Suansai National Park at 9.5 C.
Thursday, January 06, 2011
ของเล่นไทยเดิมควรอนุรักษ์หรือไม่
ความรู้สึกถวิลหาสิ่งที่ผ่านไปแล้ว ยุคสมัยที่ผ่านไปแล้ว เรียกว่า nostalgia (หนัสแต๊ลจ่ะ) ไม่ใช่อาการที่เกิดกับคนไทยเท่านั้น ฝรั่งเองก็โหยหากาลเวลาที่ผ่านไปเหมือนกัน
บางทีเราอยากให้มันกลับคืนมา แต่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ เราก็คิดว่าอย่างน้อยควรอนุรักษ์มันไว้ไม่ให้มันสูญหายไป แต่ในที่สุดมันก็จางหายไปตามกระแสรสนิยมและความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของแต่ละยุคสมัย ตามหลักอนิจจัง
ของเล่นดั้งเดิมของไทยเป็นสิ่งที่ควรอนุรักษ์ไว้หรือไม่ ก็ควร แต่ตราบใดที่เด็กยุคนี้เห็นว่ามีของเล่นที่ดีกว่า สนุกกว่า สถานที่ที่ควรอนุรักษ์ของเล่นเหล่านั้นก็ควรเป็นพิพิธภัณฑ์ ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับการเก็บบันทึกกาลเวลาสำหรับคนรุ่นหลัง (ฝรั่งถึงนิยมสร้างพิพิธภัณฑ์กันเหลือเกิน) แต่อย่ามาทุ่มเทกำลังและเวลาเพื่อฝืนกระแสโลกเลยครับ ไร้ประโยชน์เปล่าๆ
แล้วใครจะไปรู้ สักวันหนึ่งอาจจะมีคนเห็นศักยภาพตลาดของเครื่องเล่นโบราณเหล่านี้แล้วนำมาดัดแปลงและผลิตกลายเป็นของเล่นสุดฮิตสำหรับเด็กรุ่นใหม่ก็ได้
Call to save traditional toys
By The Nation
Published on January 6, 2011
More than 300 traditional toys have disappeared from Thai society, a conservationist group said recently.
Rung Aroon Thai Toys Group coordinator Taweesap Namkajornroj said yesterday that traditional toys were becoming extinct because the urban lifestyle was taking over.
"Children are now addicted to the Internet and cellphones," he said, adding that wooden tops and bamboo frisbees used be very popular not so long ago, but they do not attract youngsters these days.
"You will only see these toys at demonstrations or special events," Taweesap lamented.
He said traditional toys were designed to help boost the development of children. "Toys that make a sound are good for children's hearing," he pointed out. Similarly, kites are good because they encourage kids to run.
Taweesap said these toys are part of Thailand's cultural heritage and people should help conserve them. Traditional games and toys will be on display at Nakhon Pathom's wax museum on Saturday, the National Children's Day.
บางทีเราอยากให้มันกลับคืนมา แต่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ เราก็คิดว่าอย่างน้อยควรอนุรักษ์มันไว้ไม่ให้มันสูญหายไป แต่ในที่สุดมันก็จางหายไปตามกระแสรสนิยมและความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของแต่ละยุคสมัย ตามหลักอนิจจัง
ของเล่นดั้งเดิมของไทยเป็นสิ่งที่ควรอนุรักษ์ไว้หรือไม่ ก็ควร แต่ตราบใดที่เด็กยุคนี้เห็นว่ามีของเล่นที่ดีกว่า สนุกกว่า สถานที่ที่ควรอนุรักษ์ของเล่นเหล่านั้นก็ควรเป็นพิพิธภัณฑ์ ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับการเก็บบันทึกกาลเวลาสำหรับคนรุ่นหลัง (ฝรั่งถึงนิยมสร้างพิพิธภัณฑ์กันเหลือเกิน) แต่อย่ามาทุ่มเทกำลังและเวลาเพื่อฝืนกระแสโลกเลยครับ ไร้ประโยชน์เปล่าๆ
แล้วใครจะไปรู้ สักวันหนึ่งอาจจะมีคนเห็นศักยภาพตลาดของเครื่องเล่นโบราณเหล่านี้แล้วนำมาดัดแปลงและผลิตกลายเป็นของเล่นสุดฮิตสำหรับเด็กรุ่นใหม่ก็ได้
Call to save traditional toys
By The Nation
Published on January 6, 2011
More than 300 traditional toys have disappeared from Thai society, a conservationist group said recently.
Rung Aroon Thai Toys Group coordinator Taweesap Namkajornroj said yesterday that traditional toys were becoming extinct because the urban lifestyle was taking over.
"Children are now addicted to the Internet and cellphones," he said, adding that wooden tops and bamboo frisbees used be very popular not so long ago, but they do not attract youngsters these days.
"You will only see these toys at demonstrations or special events," Taweesap lamented.
He said traditional toys were designed to help boost the development of children. "Toys that make a sound are good for children's hearing," he pointed out. Similarly, kites are good because they encourage kids to run.
Taweesap said these toys are part of Thailand's cultural heritage and people should help conserve them. Traditional games and toys will be on display at Nakhon Pathom's wax museum on Saturday, the National Children's Day.
Tuesday, August 31, 2010
The Jungle
ลิงค์ประกอบคอลัมน์ฟอไฟฯ ตอน The Jungle
Food, Inc. สารคดีที่สร้างจากหนังสือ Fast Food Nation
Cruelty of Factory Farming ความโหดของโรงงานเลี้ยงสัตว์
McDonalds makes fat people (ความจริงไม่ใช่เฉพาะ McDonalds ที่ทำให้คนอ้วน แต่บังเอิญ McD เป็นรายใหญ่ที่สุด)
แล้วจะพยายามหาลิงค์มาเพิ่มอีกครับ
Food, Inc. สารคดีที่สร้างจากหนังสือ Fast Food Nation
Cruelty of Factory Farming ความโหดของโรงงานเลี้ยงสัตว์
McDonalds makes fat people (ความจริงไม่ใช่เฉพาะ McDonalds ที่ทำให้คนอ้วน แต่บังเอิญ McD เป็นรายใหญ่ที่สุด)
แล้วจะพยายามหาลิงค์มาเพิ่มอีกครับ
Thursday, May 27, 2010
คนที่ไม่รักในหลวงคือคนที่ไม่รู้จักในหลวง
ผมไม่ได้เขียนบทความข้างล่างนี้ แต่ชื่นชมที่ผู้เขียนได้ถ่ายทอดความรู้สึกที่ตรงกับผม (ครับ คนเราก็ยังงี้แหละ ใครเห็นด้วยกับเราก็ว่าเขาดีไปหมด)
ถ้าคุณติดตามผลงานของผมนอกเหนือจากคอลัมน์ในเดลินิวส์ ก็อาจทราบว่าผมเคยแปลหนังสือเกี่ยวกับโครงการพระราชดำริเป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งการได้ทำงานชิ้นนั้นทำให้ผมตระหนักว่าประเทศไทยโชคดีเหลือเกินที่มีพระมหากษัตริย์เช่นพระองค์ท่าน
และผมก็เป็นห่วงพระองค์ท่านมากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงหลายๆ ปีที่่ผ่านมา ตั้งแต่มีคนพยายามดึงเอาท่านไปแอบอ้างในการเคลื่อนไหวทางการเมืองต่างๆ ทำให้ต่างชาติ และแม้แต่คนไทย ที่รู้ไม่ลึกพากันหลงเชื่อไปด้วยว่าพระองค์ท่านมีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ
กลุ่มคนที่กระทำความผิดโดยคิดว่าไม่เป็นไรเพราะทำไปด้วยความจงรักภักดีต่อราชบัลลังก์คงไม่ทราบว่าตนได้สร้างความเสียหายแก่พระองค์ท่านและแก่สถาบันมากแค่ไหน
ความจริงแล้ววิธีการแสดงความรักต่อพระองค์ท่านที่ดีที่สุดคือการปฏิบัติตนตามคำสอนของพระองค์ท่าน
ในหลวงทรงสอนเราเสมอให้ใช้เหตุผล ใช้สติปัญญา ทรงสอนเราให้สามัคคีกัน ทำหน้าที่ตนให้ดี
แต่คนที่ปากบอกว่ารักท่านนั้นหลายคนเหลือเกินไม่เคยแม้แต่พยายามทำตามที่ท่านทรงพร่ำสอน
บทความของคุณวุฒินันท์ ชัยศรี ที่ผมถือวิสาสะนำมาลงในบล็อกตัวเองนี้ เป็นตัวอย่างของความรักในหลวงที่ผมเห็นว่าคนไทยพึงมี นั่นคือไม่ใช่ความรักแบบหลับหูหลับตาบ้าคลั่ง แต่ความรักที่มาจากจิตใจและจิตสำนึกที่มีวุฒิภาวะ ซึ่งผมคิดว่าในหลวงคงทรงมีพระราชประสงค์ให้พสกนิกรของพระองค์ท่านเป็นเช่นนั้น
อารัมภบทมาพอสมควรแล้ว เชิญอ่านบทความได้ครับ
เด็กรุ่นใหม่ไม่รักในหลวง?
ถ้าอยากรู้ว่าทำไมเด็กรุ่นใหม่ ไม่รักในหลวง โปรดอ่านให้จบ
แล้วจะทำให้คุณเข้าใจ และรักในหลวงมากยิ่งขึ้น...
๑. ขอแสดงความไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง กรณีคณะอักษรศาสตร์การปฏิเสธการ เข้าศึกษาต่อของ "นางสาวณัฐกานต์ สกุลดาราชาติ"
ตอนแรกว่าจะเขียนแถลงการณ์ประ ณามสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ลองคิดอีกทีคงต้องพูดด้วยศัพท์วิชาการเยอะ ๆ ยืด ๆ คงไม่เข้าท่าเท่าไหร่ เอาเป็นว่าขอแสดงความไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งในกรณีที่เกิดขึ้น
สืบเนื่องจากที่นางสาวณัฐกานต์ สกุลดาราชาติ หรือใช้ชื่อในอินเตอร์เน็ตว่า "ก้านธูป" ได้เขียนข้อความจาบจ้วงและแสดงพฤติกรรมหมิ่นสถาบันสูงสุดของชาติในเว็บ Facebook อย่างรุนแรงและต่อเนื่อง จนเป็นที่โจษจันกันในอินเตอร์เน็ต เมื่อเธอสอบติดคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร จึงมีผู้หวังดีแจ้งเรื่องนี้ไป ให้ทางมหาวิทยาลัย ตลอดจนรวบรวมหลักฐานส่งไปประกอบการพิจารณา ปรากฏว่าเมื่อวันที่ ๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๓ ทางคณะอักษรได้มีการประกาศออกมาว่า "ขณะนี้คณะกรรมการหลักสูตรเอเชียศึกษามีมติไม่รับ นางสาวณัฐกานต์ สกุลดาราชาติ เข้าศึกษาต่อ"
ผมคิดว่านี่คือความโหดร้ายอย่าง หนึ่ง ที่สถาบันการศึกษาของรัฐปฏิเส ธโอกาสทางการศึกษาของคน ๆ หนึ่ง เพียงเพราะเขามีความคิดต่างทางการเมือง นี่คือการใช้ "บทลงโทษทางสังคม" (Social Sanction) อันเป็นอำนาจนอกระบบมาใช้ทำลายอำนาจในระบบ ซึ่งแน่นอนว่าในระยะยาวจะส่งผล กระทบต่อเสถียรภาพของอำนาจใน ระบบ และเสถียรภาพของสิ่งที่ถูกใช้เป็น ข้ออ้างของบทลงโทษทางสังคม นี้ นั่นก็คือภาวะการดำรงอยู่ของสถาบัน พระมหากษัตริย์
พูดให้เข้าใจง่ายขึ้นก็คือ ต่อไปจะเกิดการทำลายสิทธิขั้นพื้นฐานของบุคคลที่คิดต่าง ด้วยข้อหา "ไม่รักในหลวง" และต่อไปสิทธิขั้นพื้นฐานเองจะ ไม่สามารถดำรงตัวเองอยู่ได้ จนถึงกับล่มสลายเพราะเกิดความ ไม่เสมอภาคขึ้น และภาวะการดำรงอยู่ของสถาบันจะถูกนำมาเป็น "แพะรับบาป" ในการล่มสลายของระบบสิทธิขั้นพื้น ฐาน ผลก็คือ รอยร้าวระหว่างคนที่ "รักในหลวง" กับ "ไม่รักในหลวง" จะแยกออกห่างจากกันยิ่งขึ้น และสุ่มเสี่ยงที่จะทำให้การเคลื่อน ไหวเพื่อ "โค่นล้มสถาบัน" มีแนวร่วมมากขึ้น รุนแรงยิ่งขึ้น และที่สำคัญ มีความชอบธรรมมากยิ่งขึ้น
มีคำถามตามมาว่า ถ้าเช่นนั้นเราควรรับน้องคนนี้เข้าไปศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยของรัฐเพื่อให้เป็นภัยต่อความมั่นคงของสถาบันในวันข้างหน้าหรือ
ขออนุญาตตอบว่า สิทธิขั้นพื้นฐานเป็นคนละเรื่องกับเรื่องความมั่นคง ในกรณีนี้ สิทธิขั้นพื้นฐานของเด็กไม่ควร ถูกปฏิเสธจากรัฐที่เธออาศัย อยู่ เช่นว่า ถ้าเธอป่วย ในฐานะของพลเมืองรัฐ เธอมีสิทธิเท่าเทียมกับคนอื่นที่จะเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลของรัฐ โดยจะไม่ถูก Social Sanction จากโรงพยาบาลของรัฐ เช่นเดียวกับการได้รับสิทธิขั้นพื้นฐานทางการศึกษา ในส่วนของพฤติกรรมที่บ่อนทำลาย ความมั่นคงของรัฐก็ควรใช้อำนา จในระบบที่มีอยู่มาจัดการ นั่นคือกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุ ภาพ ซึ่งเป็นกฎหมายที่เกิดขึ้นเพื่อ รักษาความมั่นคงของสถาบันสูง สุด
ส่วน Social Sanction นั้นต้องแยกออกจากการใช้ในระบบ โดยสามารถใช้ได้นอกระบบเท่านั้น จะเป็นการถูกแบนในคณะ หรือเพื่อนไม่คบ หรือประณามไปทั่วคณะให้รู้จักกันทั่วไป จนแม่ค้าไม่ขายข้าวให้ หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ไม่ควรนำมายุ่งเกี่ยวกับอำนาจในระบบ
ต้องอธิบายต่อว่าเรื่องนี้เป็น คนละกรณีกับที่พนักงานเอกชน ของบริษัท DHL ถูกไล่ออกเพราะ "ไม่รักในหลวง" เพราะนั่นเป็นกรณีพิพาทระหว่างบุคคลต่อบุคคล คือนิติบุคคล (บริษัท) กับบุคคล คือพนักงานคนนั้น ที่มีความคิดเห็นแตกต่างทางการเมือง และนิติบุคคลไม่ประสงค์จ้างเธอต่อไป อาจจะด้วยกลัวเสียภาพพจน์บริษัท หรือไม่พอใจอย่างไรก็แล้วแต่ แต่ก็คือการใช้อำนาจในระบบของบุคคลต่อบุคคล
แต่ในกรณีนี้เป็นข้อพิพาทระหว่าง รัฐกับบุคคล คือรัฐต้องให้สิทธิการศึกษาแก่พลเมือง และมหาวิทยาลัยศิลปากรก็เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐ สิทธิขั้นพื้นฐานนี้จึงจะถูกปฏิเสธ เพราะความคิดต่างทางการ เมืองไม่ได้ เพราะจะส่งผลต่อสภาวะของระบบทั้งหมดดังที่กล่าวไว้ข้างต้น
๒. ว่าด้วย "เด็กรุ่นใหม่ไม่รักในหลวง"
จบเรื่องของการประณามการปฏิเส ธการเข้าศึกษาต่อไว้ข้างบน มาพูดถึงข้อสังเกตของผมอย่างหนึ่ง ในปัจจุบันคือ "เด็กรุ่นใหม่ไม่รักในหลวง" ซึ่งดูเหมือนกำลังระบาดมากขึ้นเรื่อย ๆ
โดยส่วนตัว ผมไม่รังเกียจคนที่จะบอกว่า "ไม่รักในหลวง" หากคน ๆ นั้นมีเหตุผล มีข้อเท็จจริงที่ชี้แจงได้มากพอ
อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ผมไม่อาย (แต่กลัวกฎหมายหมิ่นฯ 55) ที่จะสารภาพว่า ศีรษะผมก็เคยเอียงด๊อกแด๊กไปทาง ซ้าย ๆ มาก่อน
บ้าถึงขนาดไปสมัครเรียนรัฐศาสตร์ ที่รามฯ แล้วเลือกลงหลายวิชาที่ "ซ้าย" ไม่เชื่อก็ลองมาดูที่ทรานสคริปต์ ได้ (ช่วงปีแรก ๆ อะนะ ปีหลังลงแบบว่าพอให้จบ เบื่อแระ) ตลอดจนอ่านหนังสือซ้าย ๆ ทางรัฐศาสตร์ ฟ้าเดียวกงเดียวกัน ฉบับต้องห้ามและไม่ต้องห้าม เว็บประชาไท ไปจนหนังสือต้องห้ามอย่าง "กงจักรปีศาจ" "The King never smile" ฯลฯ
แต่ผมก็คิดว่า จะดีหรือหากเราจะเกลียดใครคนหนึ่ง โดยที่ไม่เคยรู้จักเขาจริง ๆ ผมก็เลยไปศึกษา "ตัวตน" ของพระองค์ผ่านพระราชกรณียกิจ พระราชดำรัสต่าง ๆ มาชั่ง ตวง วัด กับสิ่งที่ผมเคยรู้มา
จนวันนี้ผมอายุ ๒๓ ปี (ต้องระบุเลขอายุเพราะว่า วันข้างหน้าเมื่อผมอายุ ๓๐ ๔๐ ๕๐ ความคิดอาจจะเปลี่ยนแปลงไปก็เป็น ได้) การศึกษาทั้งหมดจนถึง ณ ขณะนี้ประมวลมาได้ว่า ผมภูมิใจที่เกิดมาในรัชสมัยของ พระองค์ ผู้ที่นับได้ว่าเป็น "มหาบุรุษ" คนหนึ่งของโลก
ขนาดนั้นเลยเหรอ??
เอ้า ผมลองยกตัวอย่างง่าย ๆ สักเรื่องก็ได้ มีบทความสัมภาษณ์ที่ไปถามชาวบ้านสหกรณ์โคนมหนองโพ จังหวัดราชบุรี อันเป็นโครงการในพระบรมราชูปถัมภ์ มีคำตอบหนึ่งที่แสดงถึงพระปรี ชาญาณของพระองค์เป็นอย่างยิ่ง ตอนชาวบ้านกราบทูลว่า อยากจะสั่งซื้อเครื่องจักรเพิ่มเพื่อมาทำงานแทนคน จะได้ผลิตนมได้เร็วขึ้น ได้กำไรมากขึ้น พระองค์ทรงตอบว่า อย่าเลย เธอเอาเครื่องจักรมาทำงานแทนคน ได้ผลผลิตเร็วขึ้น ได้กำไรมากขึ้นก็จริง แต่คนจะไม่มีงานทำ
นี่มันความคิดของมหาบุรุษชัด ๆ
หลายคนอาจจะยังงงอยู่ว่าเป็นม หาบุรุษอย่างไร ต้องมองลึก ๆ แล้วจะเห็นพระปรีชาญาณของพระองค์ครับ คำว่า "คนจะไม่มีงานทำ" ของพระองค์ไม่ใช่แค่ คนตกงาน แต่หมายถึง คนจะไม่มีส่วนร่วมในสหกรณ์แห่งนี้ครับ
อย่าลืมว่า สหกรณ์ คือ สห+กรณ หมายถึงการประกอบกิจร่วมกัน ดังนั้นการเอาเครื่องจักรมาจึงเป็นการทำลายหลักการพื้นฐานของสหกรณ์ เพราะกิจที่ "คน" จะทำร่วมกันถูกเครื่องจักรแย่ง ไปทำเสียแล้ว ถามต่อว่า งั้นก็เอาคนมาคุมเครื่องจักรสิ จะต้องคุมสักกี่คนกัน สุดท้ายก็จะมีคนคุมอยู่ไม่กี่คน มีคนจัดการอยู่ไม่กี่คน จากนั้นการขยายตัวของสหกรณ์จะไปไปในทางสั่งซื้อเครื่องจักรการผลิตเพิ่ม ไม่ใช่ขยายออกไปโดยการเพิ่มคน เข้ามา สุดท้ายสหกรณ์นี้ก็จะล่มสลายล ง กลายสภาพไปเป็นบริษัทโคนมหนองโพ
หลายคนอาจจะบอก ก็ดีแล้วนี่ เป็นบริษัทกำไรเยอะดี ค่อยจ้างคนมาเยอะ ๆ แล้วคนก็จะมีงานทำเยอะ ๆ กันเอง ต้องมองว่าการล่มสลายของสหกรณ์ไม่ใช่แค่เรื่องทางกายภาพเท่านั้นนะครับ แต่ถือเป็นการล่มสลายทางสังคม ด้วย เพราะสหกรณ์เกิดขึ้นมาจากการร่วม กันของคนหลาย ๆ คน มี "ข้อผูกพันทางใจ" เป็นสัญญาช่วยเหลือกัน ไม่ใช่ "สัญญาจ้าง" แบบบริษัท การมีข้อผูกพันทางใจทำให้คนเต็มใจเข้ามาช่วยเหลือกันด้วยความโอบอ้อมอารี อันเป็นวิถีดั้งเดิมของสังคมไทย แต่ถ้าเมื่อใดสหกรณ์ล่มสลายลง กลายเป็นบริษัท เมื่อนั้นระบบสัญญาจ้างที่ให้ความสำคัญกับ "กฎระเบียบ" และ "เงินตรา" ก็จะเข้ามาแทนที่ ซึ่งสองอย่างนี้จะทำลายความโอบอ้อมอารี ความไว้เนื้อเชื่อใจลง และเมื่อมี "เงิน" เข้ามามาก ๆ จากการได้กำไรมาก คนจะเห็นแก่เงินและประโยชน์ส่วน ตัวมากขึ้น นอกจากนั้นยังเกิดระบบสายบังคับบัญชาแบบ "เจ้านาย-ลูกน้อง" ไม่ใช่ "พี่-น้อง" เหมือนเดิม และทำลายระบบความสัมพันธ์ของสังคมเดิมลงจนหมด เหมือนที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วใน สังคมเมือง สุดท้ายก็จะมีคนไม่กี่ตระกูลที่รวย คือบรรดาเจ้าของบริษัท ส่วนคนอื่นก็จะถูกลดชั้นมาเป็นพ นักงาน และถูกกดขี่ เกิดความแตกแยกทางชนชั้นมากขึ้น
การดำรงอยู่ของสหกรณ์จึงเป็นสิ่ง สำคัญ เพราะเป็นการดำรงอยู่ของระบบความ สัมพันธ์ของสังคมเดิม (ที่ควรจะดำรงอยู่ต่อไป) การขยายการผลิตของสหกรณ์จึงไม่น่าจะใช้วิธีการเพิ่มเครื่องจักร เพราะจะเป็นตัวเร่งให้สหกรณ์ล่มสลายเร็วขึ้น แต่ควรเป็นไปด้วยการขยายจำนวน คน แม้ว่าที่สุดแล้วอาจจะได้รายได้ น้อยกว่าใช้เครื่องจักร แต่ลักษณะทางกายภาพและลักษณะทาง สังคมของสหกรณ์จะยังดำรงอ ยู่ คือเป็น "พี่-น้อง" ที่มาช่วยกันด้วย "น้ำใจ" และเมื่อสหกรณ์ยิ่งเติบโตขึ้น ขยายวงกว้างกันมากขึ้น คนที่มาร่วมกันก็จะยิ่งรักกันมากขึ้นทั้งจำนวนและความผูกพัน ซึ่งน่าจะเป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่ากำไรที่เป็นเงินเสียอีก
นี่แหละคือพระปรีชาญาณของพระองค์ ที่ทรงมีสายพระเนตรที่กว้าง ขวาง เอ้อ ใช้ราชาศัพท์มาก คนอ่านอาจจะเหนื่อย เอาเป็นว่าพระองค์"ฉลาด"และ"มองการณ์ไกล"เอามากๆ แสดงให้เห็นว่าพระองค์ทรงเข้าใจ สภาพพื้นฐานของสังคมไทยเป็น อย่างดี ตลอดจนเห็นตัวอย่างของสังคมเมือง ที่ถูก "ระบบบริษัท" และ "ทุนนิยม" มาทำลายลักษณะความโอบอ้อมอารี ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของคนไทยไปสิ้น จึงทำให้เห็นต่อเนื่องไปอีกว่า พระองค์ไม่ได้เสด็จต่างจังหวัดแบบโก้ ๆ เก๋ ๆ หรือที่นักวิชาการซ้ายหลายคนพ ยายามชี้ว่าพระองค์ "สร้างภาพ" แต่พระองค์ทรงเสด็จแบบจริง ๆ จัง ๆ และได้เรียนรู้ เก็บข้อมูลลักษณะสังคม ยิ่งกว่า NGO หลายคน จึงจะเห็นว่า "ระบบสหกรณ์" และ "เศรษฐกิจพอเพียง" ไม่ได้เกิดขึ้นมาเป็นนโยบายโก้ ๆ แต่คือความพยายามในการรักษา "ลักษณะของสังคมไทยที่ดี" เอาไว้ให้ได้มากที่สุดของพระองค์
นี่แหละครับคำตอบว่า "อย่าเลย เธอเอาเครื่องจักรมาทำงานแทนคน ได้ผลผลิตเร็วขึ้น ได้กำไรมากขึ้นก็จริง แต่คนจะไม่มีงานทำ" จึงเป็นคำตอบของมหาบุรุษ
นี่แค่ตัวอย่างเดียว ต้องใช้พื้นที่อธิบายขนาดนี้ อันที่จริงผมมีอีกหลายตัวอย่างจากการศึกษามา ว่าจะเขียนรวมเล่มเป็นหนังสือแต่ ว่าช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลา (ข้ออ้าง) เอาเป็นว่าอย่าลืมเตือนผมตอนผมว่าง ๆ ก็แล้วกันนะ
นั่นจึงเป็นคำตอบว่า ทำไมคนหัวเอียงอย่างผมถึงกลับมาทำหัวตรง ถวายความรักความนับถือให้พระองค์จนหลายคนเข้าใจผิดว่าผมเป็น Royalist หัวรุนแรง ไม่หรอกครับ ผมไม่ได้ถวายความรักความนับถือ ให้พระองค์แบบไม่ลืมหูลืมตา แต่มีเหตุผลมากพอที่จะบอกว่า ทำไมผมถึงมีจุดยืนเช่นนี้
เช่นเดียวกัน หากใครมีเหตุผลมากพอที่จะมีจุดยืนที่แตกต่าง ผมก็ไม่เคยรังเกียจ เช่นเดียวกับน้องคนนั้น
สิ่งหนึ่งที่ผมคิดว่าเป็นปัจจัย ที่ทำให้คนรุ่นใหม่ "ไม่รักในหลวง" นั่นเป็นเพราะกระแส "ลัทธิซาบซึ้ง" ที่ถูกปลุกขึ้นมาในช่วงปี ๔๖-ปัจจุบัน ที่สอนให้เรารักในหลวงแบบ "ลัทธิ" ไม่ใช่ "ความเข้าใจ" เช่น บอกลูกบอกหลานว่า "รักในหลวงนะลูก" - "ทำไมล่ะแม่" - "เพราะพระองค์ทำเพื่อแผ่นดิน" - "ยังไงล่ะแม่" - "ทรงเสด็จไปพัฒนาท้องที่ทุรกันดาร" - "ไปไหนบ้างล่ะแม่" - "ทั่วประเทศจ๊ะ" - "จริงเหรอแม่" - ...(คิดในใจ นั่นสินะ)
ดูเหมือนว่าภาพของกษัตริย์ที่เด็ก รุ่นใหม่เห็นในปัจจุบัน จะเป็นเรื่องอภินิหารปรัมปรา (Myth) เรื่องราวพระราชกรณียกิจของพระองค์ ก็เป็นเหมือนเรื่องเล่า นานแสนนานจนจับต้องไม่ได้ ทั้งที่ทุกสิ่งที่พระองค์ทำนั้น เป็นเรื่องที่มีบันทึกไว้ท ั้งหมด แต่ดูเหมือนว่าเราสามารถเข้าถึง ข้อมูลนี้ได้น้อยเกินไป หรือเราศึกษาเรื่องราวของพระองค์ ท่านน้อยเกินไป ส่วนหนึ่งผมขอกล่าวโทษสำนักราชเลขาธิการ หรือส่วนอื่นส่วนใดก็แล้วแต่ที่เกี่ยวข้องที่ไม่สามารถทำให้ประชาชนเข้าถึง "ความดีงาม" และ "พระปรีชาญาณ" ของพระองค์ได้มากพอ แต่กลับปลุกเร้าในทำนอง "ลัทธิ" ทั้งที่ความดีงามของพระองค์นั้น มีมากมายจนทำให้คน "รักอย่างเข้าใจ" ได้ไม่ยากเลย (ตรงกันข้ามกับอดีตนายกฯ แม้ว ที่ต้องปลุกเร้าให้คนรักแบบ "ลัทธิ" เพราะไม่สามารถให้คนรักแบบ "เข้าใจ" ได้ เพราะเมื่อใดที่คนที่รักแม้วเข้า ใจว่าอะไรเป็นอะไร คนนั้นจะหมดรักแม้วทันที) ถ้าสามารถทำให้ทุกคน "รักอย่างเข้าใจ" ได้ "ลัทธิซาบซึ้ง" ก็ไม่จำเป็นเลยสำหรับการ "รักในหลวง"
การทำให้การ "รักในหลวง" เป็น "ลัทธิซาบซึ้ง" จึงสุ่มเสี่ยงต่อการถูกวิพากษ์วิจารณ์และตรวจสอบจากฝ่ายที่ไม่เห็นด้วย นอกจากนั้นยังมีการพยายามเสนอ ความคิดในลักษณะ "เปิดโปง" ความไม่ดีไม่งามบางประการอย่างผิด ๆ เช่นที่บทความหนึ่งได้กล่าวว่า พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ที่ร่ำรวยที่สุดในโลก เพราะบทความนั้นรวมสำนักงานทรัพย์สิน ส่วนพระมหากษัตริย์เข้า ไปในบัญชีรายชื่อทรัพย์สินของพระองค์ ด้วย ทั้งที่สำนักงานนี้โดยเนื้อแท้ แล้วเป็นสำนักงานที่อยู่ใน ความควบคุมของรัฐ พระองค์ไม่สามารถเบิกจ่ายได้ตามชอบใจ และเงินคงคลังแผ่นดินส่วนมากก็จะอยู่ในนี้ ดังนั้นพระองค์จึงเป็นเจ้าของทรัพย์ สินนี้แต่ในนาม การจะ "ตีขลุม" เอาว่าพระองค์ "รวย" ก็ดูเหมือนจะไม่ยุติธรรมต่อพระองค์ นัก อย่างไรก็ดี ก็มีหลายคนที่พร้อมจะเชื่อบทความดังกล่าวโดยไม่ลังเลและไม่ไตร่ตรอง เพราะสำคัญว่าเรานี่ช่างวิเศษเหลือเกินที่ "ได้รู้ได้เห็น" ความลับที่ใครอื่นไม่รู้ นี่แค่ตัวอย่างเดียวนะครับ ยังมีตัวอย่างอีกมากที่ได้รับการ เผยแพร่จากนักวิชาการไร้ค วามรับผิดชอบ แต่ไม่มีใครออกมาชี้แจง การไม่ออกมาชี้แจงของฝ่ายที่เกี่ยวข้องจึงทำให้สถาบันถูกมองว่าเป็น "สิ่งที่ตรวจสอบไม่ได้" และ "มีความลับที่ไม่ดีมากมายในนั้น" ทั้งที่ความจริงแล้ว "การตรวจสอบ" และ "การชี้แจง" เป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้สถานะ ของสถาบันกษัตริย์มีความมั่น คงมากกว่า "ความเชื่อ" และ "ความรักแบบไม่เข้าใจ"
อีกประการหนึ่ง ใครที่เคยเป็นวัยรุ่น ก็น่าจะเข้าใจครับ วัยนั้นมัน "วัยแห่งการต่อต้าน" หรือ "วัยขบถ" เป็นปมอย่างหนึ่งที่ถ้าเรียนจิตวิทยามาจะเข้าใจ คือไม่อยากทำตัวเหมือนคนส่วนใหญ่ ไม่อยากตามกระแส ไม่อยากทำตามคำสั่งใคร เพราะจะ "ไม่มีตัวตน" และจะ "ไม่ได้รับการยอมรับ" ทีนี้ก็เอามาปนกับเรื่องนี้ ถ้าคนส่วนใหญ่รักในหลวง แม่สั่งให้รักในหลวง หนูก็จะไม่รักดื้อ ๆ นี่แหละ มีอะไรมั้ย จะคิดต่างใครจะทำไม เพื่อให้ได้มี "ที่ยืนอันแสนโดดเด่น" ในสังคม โดยเฉพาะเมื่อเกิดการ "รักในหลวง" ที่ถูกทำให้เป็น "กระแส" (อาทิ วิสต์แบนด์ เสื้อเหลือง-ชมพู ฯลฯ) มากกว่ารักเพราะศรัทธาอย่างแท้จริง (ที่ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องควรทำ ให้เกิดขึ้นอย่างยิ่ง) กระแสมันมาแบบนี้ ก็จะมีวัยรุ่นหลาย ๆ คนที่ไม่อยาก "ตามกระแส" ก็เลย "ไม่รักในหลวง" ไปซะแบบนั้น ก็เป็นเรื่องของเด็กที่เข้าใจได้ครับ อันนี้ไม่ได้ดูถูกความรู้สึกนึกคิดของวัยรุ่นว่าคิดเองไม่เป็นนะครับ แต่มันมีส่วนหนึ่งที่อธิบายได้ แบบนี้
จึงต้องกลับมาทบทวนครับว่า หลายสิ่งที่เราทำเพื่อให้สถาบันสูงสุดดำรงอยู่นี้ เราทำได้ถูกต้องเหมาะสมเพียงใด และควรปรับปรุงอะไรบ้าง กรณีน้องณัฐกานต์ถูกปฏิเสธสิทธิพื้นฐานทางการศึกษาเพราะ "ไม่รักในหลวง" นั้นเหมาะสมมากน้อยหรือไม่เพี ยงใด จากนี้ไป สถาบันกษัตริย์จะต้องเผชิญกับอันตรายหลายด้าน และสุ่มเสี่ยงต่อความมั่นคงที่ จะดำรงอยู่ กฎหมายหมิ่นฯ ก็เป็นเพียงระบบหนึ่งที่จะประกันความมั่นคงได้ส่วนหนึ่ง แต่กฎหมายนั้นไม่สามารถเข้าไปบีบบังคับความคิด-ความเชื่อของคนในรัฐได้ สำหรับในคนรุ่นเก่านี้ ผมเองคิดว่าสถาบันกษัตริย์ยังมี ความมั่นคงมากพอจากหลายปัจจัย แต่ในคนรุ่นต่อไป การท้าทายพระราชอำนาจและความมั่นคงของสถาบันจะมีมากขึ้น ซึ่งก็เป็นโจทย์สำคัญสำหรับทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องว่า จะทำอย่างไรในอนาคตเพื่อให้ความ มั่นคงของสถาบันนี้ยังคงอยู่
ผมคงจะไม่ขอให้คนรุ่นใหม่คิดแบบ เดียวกับที่ผมคิด เพราะความคิดของคนเราสามารถมีความแตกต่างได้ ผมมีเพียงคำถามที่อยากฝากไว้สำ หรับคนรุ่นใหม่ในวันนี้ที่ "ไม่รักในหลวง" ขอให้ถามตัวเองว่า ๑.ทำไม ๒.เราจะรักหรือไม่รักใครคนหนึ่งโดยที่เราไม่รู้จักเขาจริง ๆ จะยุติธรรมต่อคน ๆ นั้นไหม ไม่ต้องตอบผมครับ ถามตัวเองแล้วตอบตัวเอง ถ้าสามารถตอบตนเองได้โดยได้คำตอบที่ตนเองพอใจ ผมก็จะไม่ไปก้าวก่ายความคิดของ ท่าน
มีเพียงสิ่งเดียวที่ผมอยากจะขอ ก็คือ ขอแค่อย่าคิดจะไม่รักเพราะคิดว่า เท่ เป็นแฟชั่น ขอให้แตกต่างจากคนอื่นเป็นดี โดยไม่ใช้ "สมอง" ไตร่ตรองเลยครับ
วุฒินันท์ ชัยศรี
ศิษย์เก่าคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร รุ่น ๓๘
ที่มา : http://www.facebook.com/note.php?note_id=398262729305&id=100000461614520&ref=mf
ถ้าคุณติดตามผลงานของผมนอกเหนือจากคอลัมน์ในเดลินิวส์ ก็อาจทราบว่าผมเคยแปลหนังสือเกี่ยวกับโครงการพระราชดำริเป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งการได้ทำงานชิ้นนั้นทำให้ผมตระหนักว่าประเทศไทยโชคดีเหลือเกินที่มีพระมหากษัตริย์เช่นพระองค์ท่าน
และผมก็เป็นห่วงพระองค์ท่านมากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงหลายๆ ปีที่่ผ่านมา ตั้งแต่มีคนพยายามดึงเอาท่านไปแอบอ้างในการเคลื่อนไหวทางการเมืองต่างๆ ทำให้ต่างชาติ และแม้แต่คนไทย ที่รู้ไม่ลึกพากันหลงเชื่อไปด้วยว่าพระองค์ท่านมีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ
กลุ่มคนที่กระทำความผิดโดยคิดว่าไม่เป็นไรเพราะทำไปด้วยความจงรักภักดีต่อราชบัลลังก์คงไม่ทราบว่าตนได้สร้างความเสียหายแก่พระองค์ท่านและแก่สถาบันมากแค่ไหน
ความจริงแล้ววิธีการแสดงความรักต่อพระองค์ท่านที่ดีที่สุดคือการปฏิบัติตนตามคำสอนของพระองค์ท่าน
ในหลวงทรงสอนเราเสมอให้ใช้เหตุผล ใช้สติปัญญา ทรงสอนเราให้สามัคคีกัน ทำหน้าที่ตนให้ดี
แต่คนที่ปากบอกว่ารักท่านนั้นหลายคนเหลือเกินไม่เคยแม้แต่พยายามทำตามที่ท่านทรงพร่ำสอน
บทความของคุณวุฒินันท์ ชัยศรี ที่ผมถือวิสาสะนำมาลงในบล็อกตัวเองนี้ เป็นตัวอย่างของความรักในหลวงที่ผมเห็นว่าคนไทยพึงมี นั่นคือไม่ใช่ความรักแบบหลับหูหลับตาบ้าคลั่ง แต่ความรักที่มาจากจิตใจและจิตสำนึกที่มีวุฒิภาวะ ซึ่งผมคิดว่าในหลวงคงทรงมีพระราชประสงค์ให้พสกนิกรของพระองค์ท่านเป็นเช่นนั้น
อารัมภบทมาพอสมควรแล้ว เชิญอ่านบทความได้ครับ
เด็กรุ่นใหม่ไม่รักในหลวง?
ถ้าอยากรู้ว่าทำไมเด็กรุ่นใหม่ ไม่รักในหลวง โปรดอ่านให้จบ
แล้วจะทำให้คุณเข้าใจ และรักในหลวงมากยิ่งขึ้น...
๑. ขอแสดงความไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง กรณีคณะอักษรศาสตร์การปฏิเสธการ เข้าศึกษาต่อของ "นางสาวณัฐกานต์ สกุลดาราชาติ"
ตอนแรกว่าจะเขียนแถลงการณ์ประ ณามสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ลองคิดอีกทีคงต้องพูดด้วยศัพท์วิชาการเยอะ ๆ ยืด ๆ คงไม่เข้าท่าเท่าไหร่ เอาเป็นว่าขอแสดงความไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งในกรณีที่เกิดขึ้น
สืบเนื่องจากที่นางสาวณัฐกานต์ สกุลดาราชาติ หรือใช้ชื่อในอินเตอร์เน็ตว่า "ก้านธูป" ได้เขียนข้อความจาบจ้วงและแสดงพฤติกรรมหมิ่นสถาบันสูงสุดของชาติในเว็บ Facebook อย่างรุนแรงและต่อเนื่อง จนเป็นที่โจษจันกันในอินเตอร์เน็ต เมื่อเธอสอบติดคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร จึงมีผู้หวังดีแจ้งเรื่องนี้ไป ให้ทางมหาวิทยาลัย ตลอดจนรวบรวมหลักฐานส่งไปประกอบการพิจารณา ปรากฏว่าเมื่อวันที่ ๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๓ ทางคณะอักษรได้มีการประกาศออกมาว่า "ขณะนี้คณะกรรมการหลักสูตรเอเชียศึกษามีมติไม่รับ นางสาวณัฐกานต์ สกุลดาราชาติ เข้าศึกษาต่อ"
ผมคิดว่านี่คือความโหดร้ายอย่าง หนึ่ง ที่สถาบันการศึกษาของรัฐปฏิเส ธโอกาสทางการศึกษาของคน ๆ หนึ่ง เพียงเพราะเขามีความคิดต่างทางการเมือง นี่คือการใช้ "บทลงโทษทางสังคม" (Social Sanction) อันเป็นอำนาจนอกระบบมาใช้ทำลายอำนาจในระบบ ซึ่งแน่นอนว่าในระยะยาวจะส่งผล กระทบต่อเสถียรภาพของอำนาจใน ระบบ และเสถียรภาพของสิ่งที่ถูกใช้เป็น ข้ออ้างของบทลงโทษทางสังคม นี้ นั่นก็คือภาวะการดำรงอยู่ของสถาบัน พระมหากษัตริย์
พูดให้เข้าใจง่ายขึ้นก็คือ ต่อไปจะเกิดการทำลายสิทธิขั้นพื้นฐานของบุคคลที่คิดต่าง ด้วยข้อหา "ไม่รักในหลวง" และต่อไปสิทธิขั้นพื้นฐานเองจะ ไม่สามารถดำรงตัวเองอยู่ได้ จนถึงกับล่มสลายเพราะเกิดความ ไม่เสมอภาคขึ้น และภาวะการดำรงอยู่ของสถาบันจะถูกนำมาเป็น "แพะรับบาป" ในการล่มสลายของระบบสิทธิขั้นพื้น ฐาน ผลก็คือ รอยร้าวระหว่างคนที่ "รักในหลวง" กับ "ไม่รักในหลวง" จะแยกออกห่างจากกันยิ่งขึ้น และสุ่มเสี่ยงที่จะทำให้การเคลื่อน ไหวเพื่อ "โค่นล้มสถาบัน" มีแนวร่วมมากขึ้น รุนแรงยิ่งขึ้น และที่สำคัญ มีความชอบธรรมมากยิ่งขึ้น
มีคำถามตามมาว่า ถ้าเช่นนั้นเราควรรับน้องคนนี้เข้าไปศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยของรัฐเพื่อให้เป็นภัยต่อความมั่นคงของสถาบันในวันข้างหน้าหรือ
ขออนุญาตตอบว่า สิทธิขั้นพื้นฐานเป็นคนละเรื่องกับเรื่องความมั่นคง ในกรณีนี้ สิทธิขั้นพื้นฐานของเด็กไม่ควร ถูกปฏิเสธจากรัฐที่เธออาศัย อยู่ เช่นว่า ถ้าเธอป่วย ในฐานะของพลเมืองรัฐ เธอมีสิทธิเท่าเทียมกับคนอื่นที่จะเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลของรัฐ โดยจะไม่ถูก Social Sanction จากโรงพยาบาลของรัฐ เช่นเดียวกับการได้รับสิทธิขั้นพื้นฐานทางการศึกษา ในส่วนของพฤติกรรมที่บ่อนทำลาย ความมั่นคงของรัฐก็ควรใช้อำนา จในระบบที่มีอยู่มาจัดการ นั่นคือกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุ ภาพ ซึ่งเป็นกฎหมายที่เกิดขึ้นเพื่อ รักษาความมั่นคงของสถาบันสูง สุด
ส่วน Social Sanction นั้นต้องแยกออกจากการใช้ในระบบ โดยสามารถใช้ได้นอกระบบเท่านั้น จะเป็นการถูกแบนในคณะ หรือเพื่อนไม่คบ หรือประณามไปทั่วคณะให้รู้จักกันทั่วไป จนแม่ค้าไม่ขายข้าวให้ หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ไม่ควรนำมายุ่งเกี่ยวกับอำนาจในระบบ
ต้องอธิบายต่อว่าเรื่องนี้เป็น คนละกรณีกับที่พนักงานเอกชน ของบริษัท DHL ถูกไล่ออกเพราะ "ไม่รักในหลวง" เพราะนั่นเป็นกรณีพิพาทระหว่างบุคคลต่อบุคคล คือนิติบุคคล (บริษัท) กับบุคคล คือพนักงานคนนั้น ที่มีความคิดเห็นแตกต่างทางการเมือง และนิติบุคคลไม่ประสงค์จ้างเธอต่อไป อาจจะด้วยกลัวเสียภาพพจน์บริษัท หรือไม่พอใจอย่างไรก็แล้วแต่ แต่ก็คือการใช้อำนาจในระบบของบุคคลต่อบุคคล
แต่ในกรณีนี้เป็นข้อพิพาทระหว่าง รัฐกับบุคคล คือรัฐต้องให้สิทธิการศึกษาแก่พลเมือง และมหาวิทยาลัยศิลปากรก็เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐ สิทธิขั้นพื้นฐานนี้จึงจะถูกปฏิเสธ เพราะความคิดต่างทางการ เมืองไม่ได้ เพราะจะส่งผลต่อสภาวะของระบบทั้งหมดดังที่กล่าวไว้ข้างต้น
๒. ว่าด้วย "เด็กรุ่นใหม่ไม่รักในหลวง"
จบเรื่องของการประณามการปฏิเส ธการเข้าศึกษาต่อไว้ข้างบน มาพูดถึงข้อสังเกตของผมอย่างหนึ่ง ในปัจจุบันคือ "เด็กรุ่นใหม่ไม่รักในหลวง" ซึ่งดูเหมือนกำลังระบาดมากขึ้นเรื่อย ๆ
โดยส่วนตัว ผมไม่รังเกียจคนที่จะบอกว่า "ไม่รักในหลวง" หากคน ๆ นั้นมีเหตุผล มีข้อเท็จจริงที่ชี้แจงได้มากพอ
อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ผมไม่อาย (แต่กลัวกฎหมายหมิ่นฯ 55) ที่จะสารภาพว่า ศีรษะผมก็เคยเอียงด๊อกแด๊กไปทาง ซ้าย ๆ มาก่อน
บ้าถึงขนาดไปสมัครเรียนรัฐศาสตร์ ที่รามฯ แล้วเลือกลงหลายวิชาที่ "ซ้าย" ไม่เชื่อก็ลองมาดูที่ทรานสคริปต์ ได้ (ช่วงปีแรก ๆ อะนะ ปีหลังลงแบบว่าพอให้จบ เบื่อแระ) ตลอดจนอ่านหนังสือซ้าย ๆ ทางรัฐศาสตร์ ฟ้าเดียวกงเดียวกัน ฉบับต้องห้ามและไม่ต้องห้าม เว็บประชาไท ไปจนหนังสือต้องห้ามอย่าง "กงจักรปีศาจ" "The King never smile" ฯลฯ
แต่ผมก็คิดว่า จะดีหรือหากเราจะเกลียดใครคนหนึ่ง โดยที่ไม่เคยรู้จักเขาจริง ๆ ผมก็เลยไปศึกษา "ตัวตน" ของพระองค์ผ่านพระราชกรณียกิจ พระราชดำรัสต่าง ๆ มาชั่ง ตวง วัด กับสิ่งที่ผมเคยรู้มา
จนวันนี้ผมอายุ ๒๓ ปี (ต้องระบุเลขอายุเพราะว่า วันข้างหน้าเมื่อผมอายุ ๓๐ ๔๐ ๕๐ ความคิดอาจจะเปลี่ยนแปลงไปก็เป็น ได้) การศึกษาทั้งหมดจนถึง ณ ขณะนี้ประมวลมาได้ว่า ผมภูมิใจที่เกิดมาในรัชสมัยของ พระองค์ ผู้ที่นับได้ว่าเป็น "มหาบุรุษ" คนหนึ่งของโลก
ขนาดนั้นเลยเหรอ??
เอ้า ผมลองยกตัวอย่างง่าย ๆ สักเรื่องก็ได้ มีบทความสัมภาษณ์ที่ไปถามชาวบ้านสหกรณ์โคนมหนองโพ จังหวัดราชบุรี อันเป็นโครงการในพระบรมราชูปถัมภ์ มีคำตอบหนึ่งที่แสดงถึงพระปรี ชาญาณของพระองค์เป็นอย่างยิ่ง ตอนชาวบ้านกราบทูลว่า อยากจะสั่งซื้อเครื่องจักรเพิ่มเพื่อมาทำงานแทนคน จะได้ผลิตนมได้เร็วขึ้น ได้กำไรมากขึ้น พระองค์ทรงตอบว่า อย่าเลย เธอเอาเครื่องจักรมาทำงานแทนคน ได้ผลผลิตเร็วขึ้น ได้กำไรมากขึ้นก็จริง แต่คนจะไม่มีงานทำ
นี่มันความคิดของมหาบุรุษชัด ๆ
หลายคนอาจจะยังงงอยู่ว่าเป็นม หาบุรุษอย่างไร ต้องมองลึก ๆ แล้วจะเห็นพระปรีชาญาณของพระองค์ครับ คำว่า "คนจะไม่มีงานทำ" ของพระองค์ไม่ใช่แค่ คนตกงาน แต่หมายถึง คนจะไม่มีส่วนร่วมในสหกรณ์แห่งนี้ครับ
อย่าลืมว่า สหกรณ์ คือ สห+กรณ หมายถึงการประกอบกิจร่วมกัน ดังนั้นการเอาเครื่องจักรมาจึงเป็นการทำลายหลักการพื้นฐานของสหกรณ์ เพราะกิจที่ "คน" จะทำร่วมกันถูกเครื่องจักรแย่ง ไปทำเสียแล้ว ถามต่อว่า งั้นก็เอาคนมาคุมเครื่องจักรสิ จะต้องคุมสักกี่คนกัน สุดท้ายก็จะมีคนคุมอยู่ไม่กี่คน มีคนจัดการอยู่ไม่กี่คน จากนั้นการขยายตัวของสหกรณ์จะไปไปในทางสั่งซื้อเครื่องจักรการผลิตเพิ่ม ไม่ใช่ขยายออกไปโดยการเพิ่มคน เข้ามา สุดท้ายสหกรณ์นี้ก็จะล่มสลายล ง กลายสภาพไปเป็นบริษัทโคนมหนองโพ
หลายคนอาจจะบอก ก็ดีแล้วนี่ เป็นบริษัทกำไรเยอะดี ค่อยจ้างคนมาเยอะ ๆ แล้วคนก็จะมีงานทำเยอะ ๆ กันเอง ต้องมองว่าการล่มสลายของสหกรณ์ไม่ใช่แค่เรื่องทางกายภาพเท่านั้นนะครับ แต่ถือเป็นการล่มสลายทางสังคม ด้วย เพราะสหกรณ์เกิดขึ้นมาจากการร่วม กันของคนหลาย ๆ คน มี "ข้อผูกพันทางใจ" เป็นสัญญาช่วยเหลือกัน ไม่ใช่ "สัญญาจ้าง" แบบบริษัท การมีข้อผูกพันทางใจทำให้คนเต็มใจเข้ามาช่วยเหลือกันด้วยความโอบอ้อมอารี อันเป็นวิถีดั้งเดิมของสังคมไทย แต่ถ้าเมื่อใดสหกรณ์ล่มสลายลง กลายเป็นบริษัท เมื่อนั้นระบบสัญญาจ้างที่ให้ความสำคัญกับ "กฎระเบียบ" และ "เงินตรา" ก็จะเข้ามาแทนที่ ซึ่งสองอย่างนี้จะทำลายความโอบอ้อมอารี ความไว้เนื้อเชื่อใจลง และเมื่อมี "เงิน" เข้ามามาก ๆ จากการได้กำไรมาก คนจะเห็นแก่เงินและประโยชน์ส่วน ตัวมากขึ้น นอกจากนั้นยังเกิดระบบสายบังคับบัญชาแบบ "เจ้านาย-ลูกน้อง" ไม่ใช่ "พี่-น้อง" เหมือนเดิม และทำลายระบบความสัมพันธ์ของสังคมเดิมลงจนหมด เหมือนที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วใน สังคมเมือง สุดท้ายก็จะมีคนไม่กี่ตระกูลที่รวย คือบรรดาเจ้าของบริษัท ส่วนคนอื่นก็จะถูกลดชั้นมาเป็นพ นักงาน และถูกกดขี่ เกิดความแตกแยกทางชนชั้นมากขึ้น
การดำรงอยู่ของสหกรณ์จึงเป็นสิ่ง สำคัญ เพราะเป็นการดำรงอยู่ของระบบความ สัมพันธ์ของสังคมเดิม (ที่ควรจะดำรงอยู่ต่อไป) การขยายการผลิตของสหกรณ์จึงไม่น่าจะใช้วิธีการเพิ่มเครื่องจักร เพราะจะเป็นตัวเร่งให้สหกรณ์ล่มสลายเร็วขึ้น แต่ควรเป็นไปด้วยการขยายจำนวน คน แม้ว่าที่สุดแล้วอาจจะได้รายได้ น้อยกว่าใช้เครื่องจักร แต่ลักษณะทางกายภาพและลักษณะทาง สังคมของสหกรณ์จะยังดำรงอ ยู่ คือเป็น "พี่-น้อง" ที่มาช่วยกันด้วย "น้ำใจ" และเมื่อสหกรณ์ยิ่งเติบโตขึ้น ขยายวงกว้างกันมากขึ้น คนที่มาร่วมกันก็จะยิ่งรักกันมากขึ้นทั้งจำนวนและความผูกพัน ซึ่งน่าจะเป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่ากำไรที่เป็นเงินเสียอีก
นี่แหละคือพระปรีชาญาณของพระองค์ ที่ทรงมีสายพระเนตรที่กว้าง ขวาง เอ้อ ใช้ราชาศัพท์มาก คนอ่านอาจจะเหนื่อย เอาเป็นว่าพระองค์"ฉลาด"และ"มองการณ์ไกล"เอามากๆ แสดงให้เห็นว่าพระองค์ทรงเข้าใจ สภาพพื้นฐานของสังคมไทยเป็น อย่างดี ตลอดจนเห็นตัวอย่างของสังคมเมือง ที่ถูก "ระบบบริษัท" และ "ทุนนิยม" มาทำลายลักษณะความโอบอ้อมอารี ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของคนไทยไปสิ้น จึงทำให้เห็นต่อเนื่องไปอีกว่า พระองค์ไม่ได้เสด็จต่างจังหวัดแบบโก้ ๆ เก๋ ๆ หรือที่นักวิชาการซ้ายหลายคนพ ยายามชี้ว่าพระองค์ "สร้างภาพ" แต่พระองค์ทรงเสด็จแบบจริง ๆ จัง ๆ และได้เรียนรู้ เก็บข้อมูลลักษณะสังคม ยิ่งกว่า NGO หลายคน จึงจะเห็นว่า "ระบบสหกรณ์" และ "เศรษฐกิจพอเพียง" ไม่ได้เกิดขึ้นมาเป็นนโยบายโก้ ๆ แต่คือความพยายามในการรักษา "ลักษณะของสังคมไทยที่ดี" เอาไว้ให้ได้มากที่สุดของพระองค์
นี่แหละครับคำตอบว่า "อย่าเลย เธอเอาเครื่องจักรมาทำงานแทนคน ได้ผลผลิตเร็วขึ้น ได้กำไรมากขึ้นก็จริง แต่คนจะไม่มีงานทำ" จึงเป็นคำตอบของมหาบุรุษ
นี่แค่ตัวอย่างเดียว ต้องใช้พื้นที่อธิบายขนาดนี้ อันที่จริงผมมีอีกหลายตัวอย่างจากการศึกษามา ว่าจะเขียนรวมเล่มเป็นหนังสือแต่ ว่าช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลา (ข้ออ้าง) เอาเป็นว่าอย่าลืมเตือนผมตอนผมว่าง ๆ ก็แล้วกันนะ
นั่นจึงเป็นคำตอบว่า ทำไมคนหัวเอียงอย่างผมถึงกลับมาทำหัวตรง ถวายความรักความนับถือให้พระองค์จนหลายคนเข้าใจผิดว่าผมเป็น Royalist หัวรุนแรง ไม่หรอกครับ ผมไม่ได้ถวายความรักความนับถือ ให้พระองค์แบบไม่ลืมหูลืมตา แต่มีเหตุผลมากพอที่จะบอกว่า ทำไมผมถึงมีจุดยืนเช่นนี้
เช่นเดียวกัน หากใครมีเหตุผลมากพอที่จะมีจุดยืนที่แตกต่าง ผมก็ไม่เคยรังเกียจ เช่นเดียวกับน้องคนนั้น
สิ่งหนึ่งที่ผมคิดว่าเป็นปัจจัย ที่ทำให้คนรุ่นใหม่ "ไม่รักในหลวง" นั่นเป็นเพราะกระแส "ลัทธิซาบซึ้ง" ที่ถูกปลุกขึ้นมาในช่วงปี ๔๖-ปัจจุบัน ที่สอนให้เรารักในหลวงแบบ "ลัทธิ" ไม่ใช่ "ความเข้าใจ" เช่น บอกลูกบอกหลานว่า "รักในหลวงนะลูก" - "ทำไมล่ะแม่" - "เพราะพระองค์ทำเพื่อแผ่นดิน" - "ยังไงล่ะแม่" - "ทรงเสด็จไปพัฒนาท้องที่ทุรกันดาร" - "ไปไหนบ้างล่ะแม่" - "ทั่วประเทศจ๊ะ" - "จริงเหรอแม่" - ...(คิดในใจ นั่นสินะ)
ดูเหมือนว่าภาพของกษัตริย์ที่เด็ก รุ่นใหม่เห็นในปัจจุบัน จะเป็นเรื่องอภินิหารปรัมปรา (Myth) เรื่องราวพระราชกรณียกิจของพระองค์ ก็เป็นเหมือนเรื่องเล่า นานแสนนานจนจับต้องไม่ได้ ทั้งที่ทุกสิ่งที่พระองค์ทำนั้น เป็นเรื่องที่มีบันทึกไว้ท ั้งหมด แต่ดูเหมือนว่าเราสามารถเข้าถึง ข้อมูลนี้ได้น้อยเกินไป หรือเราศึกษาเรื่องราวของพระองค์ ท่านน้อยเกินไป ส่วนหนึ่งผมขอกล่าวโทษสำนักราชเลขาธิการ หรือส่วนอื่นส่วนใดก็แล้วแต่ที่เกี่ยวข้องที่ไม่สามารถทำให้ประชาชนเข้าถึง "ความดีงาม" และ "พระปรีชาญาณ" ของพระองค์ได้มากพอ แต่กลับปลุกเร้าในทำนอง "ลัทธิ" ทั้งที่ความดีงามของพระองค์นั้น มีมากมายจนทำให้คน "รักอย่างเข้าใจ" ได้ไม่ยากเลย (ตรงกันข้ามกับอดีตนายกฯ แม้ว ที่ต้องปลุกเร้าให้คนรักแบบ "ลัทธิ" เพราะไม่สามารถให้คนรักแบบ "เข้าใจ" ได้ เพราะเมื่อใดที่คนที่รักแม้วเข้า ใจว่าอะไรเป็นอะไร คนนั้นจะหมดรักแม้วทันที) ถ้าสามารถทำให้ทุกคน "รักอย่างเข้าใจ" ได้ "ลัทธิซาบซึ้ง" ก็ไม่จำเป็นเลยสำหรับการ "รักในหลวง"
การทำให้การ "รักในหลวง" เป็น "ลัทธิซาบซึ้ง" จึงสุ่มเสี่ยงต่อการถูกวิพากษ์วิจารณ์และตรวจสอบจากฝ่ายที่ไม่เห็นด้วย นอกจากนั้นยังมีการพยายามเสนอ ความคิดในลักษณะ "เปิดโปง" ความไม่ดีไม่งามบางประการอย่างผิด ๆ เช่นที่บทความหนึ่งได้กล่าวว่า พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ที่ร่ำรวยที่สุดในโลก เพราะบทความนั้นรวมสำนักงานทรัพย์สิน ส่วนพระมหากษัตริย์เข้า ไปในบัญชีรายชื่อทรัพย์สินของพระองค์ ด้วย ทั้งที่สำนักงานนี้โดยเนื้อแท้ แล้วเป็นสำนักงานที่อยู่ใน ความควบคุมของรัฐ พระองค์ไม่สามารถเบิกจ่ายได้ตามชอบใจ และเงินคงคลังแผ่นดินส่วนมากก็จะอยู่ในนี้ ดังนั้นพระองค์จึงเป็นเจ้าของทรัพย์ สินนี้แต่ในนาม การจะ "ตีขลุม" เอาว่าพระองค์ "รวย" ก็ดูเหมือนจะไม่ยุติธรรมต่อพระองค์ นัก อย่างไรก็ดี ก็มีหลายคนที่พร้อมจะเชื่อบทความดังกล่าวโดยไม่ลังเลและไม่ไตร่ตรอง เพราะสำคัญว่าเรานี่ช่างวิเศษเหลือเกินที่ "ได้รู้ได้เห็น" ความลับที่ใครอื่นไม่รู้ นี่แค่ตัวอย่างเดียวนะครับ ยังมีตัวอย่างอีกมากที่ได้รับการ เผยแพร่จากนักวิชาการไร้ค วามรับผิดชอบ แต่ไม่มีใครออกมาชี้แจง การไม่ออกมาชี้แจงของฝ่ายที่เกี่ยวข้องจึงทำให้สถาบันถูกมองว่าเป็น "สิ่งที่ตรวจสอบไม่ได้" และ "มีความลับที่ไม่ดีมากมายในนั้น" ทั้งที่ความจริงแล้ว "การตรวจสอบ" และ "การชี้แจง" เป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้สถานะ ของสถาบันกษัตริย์มีความมั่น คงมากกว่า "ความเชื่อ" และ "ความรักแบบไม่เข้าใจ"
อีกประการหนึ่ง ใครที่เคยเป็นวัยรุ่น ก็น่าจะเข้าใจครับ วัยนั้นมัน "วัยแห่งการต่อต้าน" หรือ "วัยขบถ" เป็นปมอย่างหนึ่งที่ถ้าเรียนจิตวิทยามาจะเข้าใจ คือไม่อยากทำตัวเหมือนคนส่วนใหญ่ ไม่อยากตามกระแส ไม่อยากทำตามคำสั่งใคร เพราะจะ "ไม่มีตัวตน" และจะ "ไม่ได้รับการยอมรับ" ทีนี้ก็เอามาปนกับเรื่องนี้ ถ้าคนส่วนใหญ่รักในหลวง แม่สั่งให้รักในหลวง หนูก็จะไม่รักดื้อ ๆ นี่แหละ มีอะไรมั้ย จะคิดต่างใครจะทำไม เพื่อให้ได้มี "ที่ยืนอันแสนโดดเด่น" ในสังคม โดยเฉพาะเมื่อเกิดการ "รักในหลวง" ที่ถูกทำให้เป็น "กระแส" (อาทิ วิสต์แบนด์ เสื้อเหลือง-ชมพู ฯลฯ) มากกว่ารักเพราะศรัทธาอย่างแท้จริง (ที่ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องควรทำ ให้เกิดขึ้นอย่างยิ่ง) กระแสมันมาแบบนี้ ก็จะมีวัยรุ่นหลาย ๆ คนที่ไม่อยาก "ตามกระแส" ก็เลย "ไม่รักในหลวง" ไปซะแบบนั้น ก็เป็นเรื่องของเด็กที่เข้าใจได้ครับ อันนี้ไม่ได้ดูถูกความรู้สึกนึกคิดของวัยรุ่นว่าคิดเองไม่เป็นนะครับ แต่มันมีส่วนหนึ่งที่อธิบายได้ แบบนี้
จึงต้องกลับมาทบทวนครับว่า หลายสิ่งที่เราทำเพื่อให้สถาบันสูงสุดดำรงอยู่นี้ เราทำได้ถูกต้องเหมาะสมเพียงใด และควรปรับปรุงอะไรบ้าง กรณีน้องณัฐกานต์ถูกปฏิเสธสิทธิพื้นฐานทางการศึกษาเพราะ "ไม่รักในหลวง" นั้นเหมาะสมมากน้อยหรือไม่เพี ยงใด จากนี้ไป สถาบันกษัตริย์จะต้องเผชิญกับอันตรายหลายด้าน และสุ่มเสี่ยงต่อความมั่นคงที่ จะดำรงอยู่ กฎหมายหมิ่นฯ ก็เป็นเพียงระบบหนึ่งที่จะประกันความมั่นคงได้ส่วนหนึ่ง แต่กฎหมายนั้นไม่สามารถเข้าไปบีบบังคับความคิด-ความเชื่อของคนในรัฐได้ สำหรับในคนรุ่นเก่านี้ ผมเองคิดว่าสถาบันกษัตริย์ยังมี ความมั่นคงมากพอจากหลายปัจจัย แต่ในคนรุ่นต่อไป การท้าทายพระราชอำนาจและความมั่นคงของสถาบันจะมีมากขึ้น ซึ่งก็เป็นโจทย์สำคัญสำหรับทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องว่า จะทำอย่างไรในอนาคตเพื่อให้ความ มั่นคงของสถาบันนี้ยังคงอยู่
ผมคงจะไม่ขอให้คนรุ่นใหม่คิดแบบ เดียวกับที่ผมคิด เพราะความคิดของคนเราสามารถมีความแตกต่างได้ ผมมีเพียงคำถามที่อยากฝากไว้สำ หรับคนรุ่นใหม่ในวันนี้ที่ "ไม่รักในหลวง" ขอให้ถามตัวเองว่า ๑.ทำไม ๒.เราจะรักหรือไม่รักใครคนหนึ่งโดยที่เราไม่รู้จักเขาจริง ๆ จะยุติธรรมต่อคน ๆ นั้นไหม ไม่ต้องตอบผมครับ ถามตัวเองแล้วตอบตัวเอง ถ้าสามารถตอบตนเองได้โดยได้คำตอบที่ตนเองพอใจ ผมก็จะไม่ไปก้าวก่ายความคิดของ ท่าน
มีเพียงสิ่งเดียวที่ผมอยากจะขอ ก็คือ ขอแค่อย่าคิดจะไม่รักเพราะคิดว่า เท่ เป็นแฟชั่น ขอให้แตกต่างจากคนอื่นเป็นดี โดยไม่ใช้ "สมอง" ไตร่ตรองเลยครับ
วุฒินันท์ ชัยศรี
ศิษย์เก่าคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร รุ่น ๓๘
ที่มา : http://www.facebook.com/note.php?note_id=398262729305&id=100000461614520&ref=mf
Wednesday, May 26, 2010
เหตุการณ์เมืองไทยในสายตาฝรั่ง
การมองตัวเองด้วยสายตาเป็นกลางไม่ใช่เรื่องง่าย
ปกติเราจะมองตัวเองดี เพราะตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล ดังนั้นข้อเสียอะไรที่คนอื่นมองเห็นเรากลับมองไม่เห็น
เวลาเราเห็นฝรั่งรายงานข่าวเกี่ยวกับเมืองไทย เรามักจะตะหงิดๆ ว่าทำไมฝรั่งถึงไม่เข้าใจเมืองไทยแล้วไปรายงานผิดๆ
แต่จากที่ผมได้คุยกับฝรั่งที่อยู่เมืองไทยหลายคน ก็รู้สึกว่าเขาเข้าใจดีว่าคนไทยมองสถานการณ์อย่างไร เพียงแต่ว่าจากข้อมูลที่เขามีทำให้เขามองจากแง่มุมที่ต่างจากเรา
ผมหวนกลับไปนึกถึงอดีตบางช่วงในประวัติศาสตร์ไทยที่รัฐบาลของเราปิดหูปิดตาหรือแม้กระทั่งโกหกคนไทยด้วยกันเอง ก็คิดว่าเป็นไปได้ที่ข้อมูลข่าวสารจากภาครัฐจะไม่ถูกต้อง เป็นไปได้ที่ข้อมูลข่าวสารจากฝรั่งจะสะท้อนความเป็นจริงได้ดีกว่า เพราะเขาอยู่ห่างจากเราพอที่จะมองเราด้วยสายตาเป็นกลาง โดยไม่มีส่วนได้ส่วนเสีย
และปกติถ้าฝรั่งไม่พอใจการนำเสนอข่าวหรือข้อคิดเห็นของกันและกัน ก็สามารถโต้เถียงกันได้ว่าความจริงคืออะไร โดยไม่รู้สึกโกรธเกลียดเคียดแค้นกัน
The Economist เป็นนิตยสารที่ผมมักจะแนะนำให้ลูกศิษย์อ่าน เพราะใช้ภาษาได้ดี และนำเสนอแง่คิดอย่างตรงไปตรงมา ไม่เกรงใจใคร และเมื่อภายหลังปรากฏว่าวิเคราะห์ผิด ก็พร้อมที่จะยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบานว่าตัวเองพลาดไปแล้ว
ผมหวังว่าบทวิเคราะห์ของ The Economist เกี่ยวกับเมืองไทยฉบับนี้จะผิดพลาดอย่างมหันต์ เพราะมีหลายประเด็นที่ผมไม่เห็นด้วย แต่ผมก็ไม่ทราบว่านั่นเป็นเพราะผมเป็นผู้สังเกตการณ์ที่อยู่ใกล้เหตุการณ์เกินไปหรือเปล่า
A polity imploding
May 20th 2010 | BANGKOK
From The Economist print edition
As the red-shirt protesters are cleared from Bangkok, anti-government unrest spreads to the rest of the country
THE black smoke that had hung over Bangkok’s jagged skyline for six days grew thicker and more noxious. On May 19th combat troops marched into the protest camp where a few thousand anti-government red-shirt stragglers remained, defiant to the end. Their main leaders went quietly, to howls of disapproval from diehard demonstrators, but 13 people died and more than 80 were injured as the camp was cleared. Angry protesters torched their tyre-and-bamboo barricades, then set fire to the Bangkok stock exchange and Central World, one of South-East Asia’s biggest department stores.
The dawn assault on the fortified camp was methodical, and met only scattered resistance from gunmen holed up inside. It was not, mercifully, the Tiananmen Square rerun that some had predicted. Most protesters took shelter in a temple, and then were herded away to evacuation points. Security forces had overwhelming force on their side. On the outskirts of the camp, though, riots flared along a main road that had seen the worst of the recent fighting. Arson attacks spread to new areas, and gun battles erupted in the blackened underpass beneath an expressway, not far from a port slum that has begun staging its own red-shirt rally. Protesters in the north and north-east, where red-shirt sympathies run deepest, were quick to resort to arson attacks in retaliation.
All this has its roots in a military coup in 2006, when the then prime minister, Thaksin Shinawatra, a telecoms tycoon, was removed from power. He fled into exile, but the red shirts continue to support him, and have been demanding new elections. They present themselves as rural and poor, as opposed to the urban elites who are closer to the revered King Bhumibol and his family. The protests have been their way of venting their political frustration. They have also revealed the deep social and economic divisions in Thai society.
The prime minister, Abhisit Vejjajiva, has failed to make any headway with the red shirts. On April 10th he hastily sent in troops to clear another protest site, with the loss of 25 lives. But he does deserve credit for offering a compromise since then. On May 3rd he proposed the holding of elections in November, a year before his term ends, as part of a reconciliation package. That the leaders of the United Front for Democracy against Dictatorship (UDD), the red shirts’ formal title, failed to grasp this olive branch is tragic. They, as much as trigger-happy soldiers, must bear some responsibility for the lives lost.
Yet even on May 18th an 11th-hour ceasefire had appeared close. But mistrust on both sides proved impossible to bridge, and the talks failed. In truth, this approach may have been doomed since widespread fighting erupted on May 13th after a presumed army sniper picked off General Khattiya Sawasdipol, a rogue officer who ran the red shirts’ security. He died on May 17th. Suspended from duty but not yet stripped of his rank, he was honoured with a funeral sponsored by the king at a Buddhist temple, another reminder of how much rank means in Thailand.
By then, the die had been cast. Military units trying to block off the sprawling protest site were attacked by stone-throwing yobs who brought along petrol bombs and firecrackers. Shadowy black-clad militia-members also joined in, though fleetingly. Soldiers shot back without much restraint, even at paramedics trying to bring out the wounded. Road junctions were declared “live-fire zones”. The mayhem spread to other parts of the city. The military cordon appeared to be breaking as red shirts defied orders to stay away. Something had to give. In the end it was overwhelming military force, not a political deal among the warring factions, that won the day.
As the bullets flew and the bodies fell, crocodile tears came from afar, as Mr Thaksin tweeted his sorrow to his followers. From his luxurious exile he denied, once again, that he was giving orders to the red-shirt leaders and urged everyone to embrace peace. There is little doubt, however, that Mr Thaksin holds sway over the splintered, squabbling red-shirt leadership. The two-month protest would not have been possible without his deep pockets, vengeful will and political network, even though the red-shirt cause has become much larger than him. And his stubbornness seems to have undone the peace talks, despite his protestations.
Society fractured
In April 2009, when troops were also called in to restore order in Bangkok, red-shirt leaders got carried away by their own rhetoric and found themselves quickly out on a limb. Veera Musikapong, a moderate Thaksin follower, recommended surrender instead. Tellingly, he left the red-shirt camp last week when it became clear that hardliners led by Mr Thaksin would not accept Mr Abhisit’s peace plan. Mr Veera’s behind-the-scenes efforts to bring the leadership back into the fold came to nothing.
As Thailand’s crisis continues to unfold, many will wonder how it came to this. If politics is the art of the compromise, Thais had appeared to be experts. Various political factions, both elected and unelected, cobbled together governments that oversaw steady economic growth even as they squabbled and scrapped for the spoils. That pragmatic formula no longer works. Political crises have polarised opinions within families, workplaces and communities, and hollowed out the centre.
That is why this crisis goes much deeper than previous rounds of political violence, including the bloodshed in May 1992 when a coup leader sent troops out to mow down pro-democracy protesters. Then, King Bhumibol Adulyadej was able to order a truce between the army chief and the protest leader, and appoint an interim administration to steer the country out of crisis. Bhumibol, who is 82 and confined to hospital, has stayed out of the current mess. Some red shirts, and many foreign observers, believe that the palace has already taken sides and is no longer an honest broker. The 2006 coup and royalist yellow-shirt protests in 2008 drove home that message. But even if Bhumibol did try to mediate this time, there is no simple fix. The prospect of the looming succession, with an unpopular crown prince in the wings, further heightens tensions.
Why compromise failed
The aftermath of the May 19th crackdown will probably see sporadic unrest, both around Bangkok’s slums and in the north and north-east. Many of the red shirts at the rally came from the north-east, which accounts for around one-third of parliamentary seats. Since 2001 the region has overwhelmingly voted for Mr Thaksin and his allies. The red shirts had sought to force a new election in the belief that voters would turf out Mr Abhisit, the darling of Bangkok’s privileged classes.
Had the red shirts accepted the prime minister’s offer of elections, the timetable would have been to their advantage. Now an election seems like a liability in a climate of violence and fear. It is hard to imagine government candidates setting foot in the red-shirt heartland without a phalanx of armed guards. Many in Bangkok would be irate to see the protest leaders run for office. Mr Abhisit has argued that an election, in itself, will not solve Thailand’s political problems. He has a (self-serving) point. A chaotic, disputed ballot, and the absence of neutral bodies to settle disputes, could drag Thailand further down the road towards civil war, which is increasingly talked about.
Many are asking why peace talks failed, when the red shirts had little hope of resisting the troops. Insiders say that Mr Thaksin was a serious spoiler, as were General Khattiya and other radicals. In a dysfunctional and factionalised movement, internal talks bogged down. Some leaders balked at facing criminal charges without the guarantee of bail. But the leadership was also held hostage, in part, by its own rhetoric and the emotions stirred among its followers. Many were enraged by the April 10th slaughter and unimpressed by the six-month timeline for elections. “The mob would not allow them to give in so easily,” says a senior security official.
Some red shirts complain that the prime minister’s plan was too vague and lacked teeth. They did not trust Mr Abhisit to keep his promises, and asked what would happen if he resigned or his party were dissolved for electoral irregularities (it faces a court case). But by far the greatest distrust, and the hardest to overcome, is that felt by a sizeable number of Thais, inside and outside the red shirts, towards the country’s royalist elite and its political, military and business allies. This grouping blithely tossed out Mr Thaksin when he got too big for his boots. That he was thuggish and greedy was a handy excuse. But the 2006 coup failed to bury him politically and only unleashed a wider backlash against an elite that still believes in a divine hierarchy of which they are the agents. Mr Abhisit would object to such a description, but his class betrays little sympathy or interest in the aspirations of rural and working-class voters. Their attitude, says Supavud Saicheua, an economist at Phatra Securities, is: “We are brilliant people. We know what you want.”
Such intransigence has bred dark, violent dreams. Most red shirts swear blind that they stick to peaceful methods, even if they have to resort to disruptive sit-ins. Indeed, the protests were surprisingly jolly and gentle at the start, to the relief of Bangkokians who remembered the April 2009 unrest. Their message of social and economic injustice, and of the double standards in Thai justice, got a sympathetic hearing. It seemed that the tide had shifted towards the red shirts and away from their yellow-shirted rivals in the People’s Alliance for Democracy (PAD).
But it has long been apparent that some red followers do not believe in gradual change in Thailand’s political order. Simply put, they think it is not possible to play at democracy in the current circumstances. To this group of rogue military types, armchair revolutionaries and opportunists, the endgame is not elections, but regime change. The current violence is only the start of a long revolutionary road. This is the unfinished business of 1932, when the absolute monarchy ended and Thailand’s power balance began to shift towards other forces. It is still in flux, and is likely to remain so as long as the post-Bhumibol future is so uncertain.
Conservatives will object vehemently to this characterisation of Thailand’s troubled politics. They will argue that Mr Thaksin has hoodwinked the world into believing that his red-shirt rabble is poor and oppressed. Not so, they say. Thailand’s economic growth has trickled down to the masses, all under the benevolent gaze of Bhumibol. In recent weeks the foreign minister, Kasit Piromya, has railed at foreign diplomats who talked to the red shirts after the April 10th clashes, which the government says militant gunmen fomented. He snubbed a senior American diplomat who dared to sit down to breakfast with moderate opposition figures. He says foreign allies should be doing more to catch Mr Thaksin, a “terrorist”, as he calls him.
When the UDD called for the United Nations to step into the crisis, Mr Kasit retorted that Thailand was “not a failed state”. That is true. But if it does become ungovernable, the fault will not be Mr Thaksin’s alone. Equally culpable is the royalist PAD that Mr Kasit belongs to. He and many of his peers could not stand the idea of an elected government loyal to Mr Thaksin. So they helped organise a six-month protest in 2008 that culminated in the seizure of Bangkok’s two airports, all in the name of defending the monarchy. Two prime ministers were removed by the courts on dubious grounds. The stage was set for Mr Abhisit to take power, enraging those who voted in his opponents and laying out the template for mob rule which the red shirts have copied. No PAD leader has gone on trial for what he did. The red leaders may be less fortunate.
Sorting out this mess would require an end to the “crooked procedures” that began with the 2006 coup, says Thitinan Pongsudhirak, a political scientist at Chulalongkorn University. That means constitutional reforms to undo the undemocratic rules imposed by the army. It may also be helpful to lift bans on politicians from dissolved pro-Thaksin parties, some of whom are far more moderate than those in the UDD and not necessarily on Mr Thaksin’s side. All of this was under discussion a year ago, after Bangkok’s last conflagration. That Mr Abhisit failed to make these changes and frame his mission as peaceful reconciliation is lamentable. It will only be harder now.
ปกติเราจะมองตัวเองดี เพราะตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล ดังนั้นข้อเสียอะไรที่คนอื่นมองเห็นเรากลับมองไม่เห็น
เวลาเราเห็นฝรั่งรายงานข่าวเกี่ยวกับเมืองไทย เรามักจะตะหงิดๆ ว่าทำไมฝรั่งถึงไม่เข้าใจเมืองไทยแล้วไปรายงานผิดๆ
แต่จากที่ผมได้คุยกับฝรั่งที่อยู่เมืองไทยหลายคน ก็รู้สึกว่าเขาเข้าใจดีว่าคนไทยมองสถานการณ์อย่างไร เพียงแต่ว่าจากข้อมูลที่เขามีทำให้เขามองจากแง่มุมที่ต่างจากเรา
ผมหวนกลับไปนึกถึงอดีตบางช่วงในประวัติศาสตร์ไทยที่รัฐบาลของเราปิดหูปิดตาหรือแม้กระทั่งโกหกคนไทยด้วยกันเอง ก็คิดว่าเป็นไปได้ที่ข้อมูลข่าวสารจากภาครัฐจะไม่ถูกต้อง เป็นไปได้ที่ข้อมูลข่าวสารจากฝรั่งจะสะท้อนความเป็นจริงได้ดีกว่า เพราะเขาอยู่ห่างจากเราพอที่จะมองเราด้วยสายตาเป็นกลาง โดยไม่มีส่วนได้ส่วนเสีย
และปกติถ้าฝรั่งไม่พอใจการนำเสนอข่าวหรือข้อคิดเห็นของกันและกัน ก็สามารถโต้เถียงกันได้ว่าความจริงคืออะไร โดยไม่รู้สึกโกรธเกลียดเคียดแค้นกัน
The Economist เป็นนิตยสารที่ผมมักจะแนะนำให้ลูกศิษย์อ่าน เพราะใช้ภาษาได้ดี และนำเสนอแง่คิดอย่างตรงไปตรงมา ไม่เกรงใจใคร และเมื่อภายหลังปรากฏว่าวิเคราะห์ผิด ก็พร้อมที่จะยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบานว่าตัวเองพลาดไปแล้ว
ผมหวังว่าบทวิเคราะห์ของ The Economist เกี่ยวกับเมืองไทยฉบับนี้จะผิดพลาดอย่างมหันต์ เพราะมีหลายประเด็นที่ผมไม่เห็นด้วย แต่ผมก็ไม่ทราบว่านั่นเป็นเพราะผมเป็นผู้สังเกตการณ์ที่อยู่ใกล้เหตุการณ์เกินไปหรือเปล่า
A polity imploding
May 20th 2010 | BANGKOK
From The Economist print edition
As the red-shirt protesters are cleared from Bangkok, anti-government unrest spreads to the rest of the country
THE black smoke that had hung over Bangkok’s jagged skyline for six days grew thicker and more noxious. On May 19th combat troops marched into the protest camp where a few thousand anti-government red-shirt stragglers remained, defiant to the end. Their main leaders went quietly, to howls of disapproval from diehard demonstrators, but 13 people died and more than 80 were injured as the camp was cleared. Angry protesters torched their tyre-and-bamboo barricades, then set fire to the Bangkok stock exchange and Central World, one of South-East Asia’s biggest department stores.
The dawn assault on the fortified camp was methodical, and met only scattered resistance from gunmen holed up inside. It was not, mercifully, the Tiananmen Square rerun that some had predicted. Most protesters took shelter in a temple, and then were herded away to evacuation points. Security forces had overwhelming force on their side. On the outskirts of the camp, though, riots flared along a main road that had seen the worst of the recent fighting. Arson attacks spread to new areas, and gun battles erupted in the blackened underpass beneath an expressway, not far from a port slum that has begun staging its own red-shirt rally. Protesters in the north and north-east, where red-shirt sympathies run deepest, were quick to resort to arson attacks in retaliation.
All this has its roots in a military coup in 2006, when the then prime minister, Thaksin Shinawatra, a telecoms tycoon, was removed from power. He fled into exile, but the red shirts continue to support him, and have been demanding new elections. They present themselves as rural and poor, as opposed to the urban elites who are closer to the revered King Bhumibol and his family. The protests have been their way of venting their political frustration. They have also revealed the deep social and economic divisions in Thai society.
The prime minister, Abhisit Vejjajiva, has failed to make any headway with the red shirts. On April 10th he hastily sent in troops to clear another protest site, with the loss of 25 lives. But he does deserve credit for offering a compromise since then. On May 3rd he proposed the holding of elections in November, a year before his term ends, as part of a reconciliation package. That the leaders of the United Front for Democracy against Dictatorship (UDD), the red shirts’ formal title, failed to grasp this olive branch is tragic. They, as much as trigger-happy soldiers, must bear some responsibility for the lives lost.
Yet even on May 18th an 11th-hour ceasefire had appeared close. But mistrust on both sides proved impossible to bridge, and the talks failed. In truth, this approach may have been doomed since widespread fighting erupted on May 13th after a presumed army sniper picked off General Khattiya Sawasdipol, a rogue officer who ran the red shirts’ security. He died on May 17th. Suspended from duty but not yet stripped of his rank, he was honoured with a funeral sponsored by the king at a Buddhist temple, another reminder of how much rank means in Thailand.
By then, the die had been cast. Military units trying to block off the sprawling protest site were attacked by stone-throwing yobs who brought along petrol bombs and firecrackers. Shadowy black-clad militia-members also joined in, though fleetingly. Soldiers shot back without much restraint, even at paramedics trying to bring out the wounded. Road junctions were declared “live-fire zones”. The mayhem spread to other parts of the city. The military cordon appeared to be breaking as red shirts defied orders to stay away. Something had to give. In the end it was overwhelming military force, not a political deal among the warring factions, that won the day.
As the bullets flew and the bodies fell, crocodile tears came from afar, as Mr Thaksin tweeted his sorrow to his followers. From his luxurious exile he denied, once again, that he was giving orders to the red-shirt leaders and urged everyone to embrace peace. There is little doubt, however, that Mr Thaksin holds sway over the splintered, squabbling red-shirt leadership. The two-month protest would not have been possible without his deep pockets, vengeful will and political network, even though the red-shirt cause has become much larger than him. And his stubbornness seems to have undone the peace talks, despite his protestations.
Society fractured
In April 2009, when troops were also called in to restore order in Bangkok, red-shirt leaders got carried away by their own rhetoric and found themselves quickly out on a limb. Veera Musikapong, a moderate Thaksin follower, recommended surrender instead. Tellingly, he left the red-shirt camp last week when it became clear that hardliners led by Mr Thaksin would not accept Mr Abhisit’s peace plan. Mr Veera’s behind-the-scenes efforts to bring the leadership back into the fold came to nothing.
As Thailand’s crisis continues to unfold, many will wonder how it came to this. If politics is the art of the compromise, Thais had appeared to be experts. Various political factions, both elected and unelected, cobbled together governments that oversaw steady economic growth even as they squabbled and scrapped for the spoils. That pragmatic formula no longer works. Political crises have polarised opinions within families, workplaces and communities, and hollowed out the centre.
That is why this crisis goes much deeper than previous rounds of political violence, including the bloodshed in May 1992 when a coup leader sent troops out to mow down pro-democracy protesters. Then, King Bhumibol Adulyadej was able to order a truce between the army chief and the protest leader, and appoint an interim administration to steer the country out of crisis. Bhumibol, who is 82 and confined to hospital, has stayed out of the current mess. Some red shirts, and many foreign observers, believe that the palace has already taken sides and is no longer an honest broker. The 2006 coup and royalist yellow-shirt protests in 2008 drove home that message. But even if Bhumibol did try to mediate this time, there is no simple fix. The prospect of the looming succession, with an unpopular crown prince in the wings, further heightens tensions.
Why compromise failed
The aftermath of the May 19th crackdown will probably see sporadic unrest, both around Bangkok’s slums and in the north and north-east. Many of the red shirts at the rally came from the north-east, which accounts for around one-third of parliamentary seats. Since 2001 the region has overwhelmingly voted for Mr Thaksin and his allies. The red shirts had sought to force a new election in the belief that voters would turf out Mr Abhisit, the darling of Bangkok’s privileged classes.
Had the red shirts accepted the prime minister’s offer of elections, the timetable would have been to their advantage. Now an election seems like a liability in a climate of violence and fear. It is hard to imagine government candidates setting foot in the red-shirt heartland without a phalanx of armed guards. Many in Bangkok would be irate to see the protest leaders run for office. Mr Abhisit has argued that an election, in itself, will not solve Thailand’s political problems. He has a (self-serving) point. A chaotic, disputed ballot, and the absence of neutral bodies to settle disputes, could drag Thailand further down the road towards civil war, which is increasingly talked about.
Many are asking why peace talks failed, when the red shirts had little hope of resisting the troops. Insiders say that Mr Thaksin was a serious spoiler, as were General Khattiya and other radicals. In a dysfunctional and factionalised movement, internal talks bogged down. Some leaders balked at facing criminal charges without the guarantee of bail. But the leadership was also held hostage, in part, by its own rhetoric and the emotions stirred among its followers. Many were enraged by the April 10th slaughter and unimpressed by the six-month timeline for elections. “The mob would not allow them to give in so easily,” says a senior security official.
Some red shirts complain that the prime minister’s plan was too vague and lacked teeth. They did not trust Mr Abhisit to keep his promises, and asked what would happen if he resigned or his party were dissolved for electoral irregularities (it faces a court case). But by far the greatest distrust, and the hardest to overcome, is that felt by a sizeable number of Thais, inside and outside the red shirts, towards the country’s royalist elite and its political, military and business allies. This grouping blithely tossed out Mr Thaksin when he got too big for his boots. That he was thuggish and greedy was a handy excuse. But the 2006 coup failed to bury him politically and only unleashed a wider backlash against an elite that still believes in a divine hierarchy of which they are the agents. Mr Abhisit would object to such a description, but his class betrays little sympathy or interest in the aspirations of rural and working-class voters. Their attitude, says Supavud Saicheua, an economist at Phatra Securities, is: “We are brilliant people. We know what you want.”
Such intransigence has bred dark, violent dreams. Most red shirts swear blind that they stick to peaceful methods, even if they have to resort to disruptive sit-ins. Indeed, the protests were surprisingly jolly and gentle at the start, to the relief of Bangkokians who remembered the April 2009 unrest. Their message of social and economic injustice, and of the double standards in Thai justice, got a sympathetic hearing. It seemed that the tide had shifted towards the red shirts and away from their yellow-shirted rivals in the People’s Alliance for Democracy (PAD).
But it has long been apparent that some red followers do not believe in gradual change in Thailand’s political order. Simply put, they think it is not possible to play at democracy in the current circumstances. To this group of rogue military types, armchair revolutionaries and opportunists, the endgame is not elections, but regime change. The current violence is only the start of a long revolutionary road. This is the unfinished business of 1932, when the absolute monarchy ended and Thailand’s power balance began to shift towards other forces. It is still in flux, and is likely to remain so as long as the post-Bhumibol future is so uncertain.
Conservatives will object vehemently to this characterisation of Thailand’s troubled politics. They will argue that Mr Thaksin has hoodwinked the world into believing that his red-shirt rabble is poor and oppressed. Not so, they say. Thailand’s economic growth has trickled down to the masses, all under the benevolent gaze of Bhumibol. In recent weeks the foreign minister, Kasit Piromya, has railed at foreign diplomats who talked to the red shirts after the April 10th clashes, which the government says militant gunmen fomented. He snubbed a senior American diplomat who dared to sit down to breakfast with moderate opposition figures. He says foreign allies should be doing more to catch Mr Thaksin, a “terrorist”, as he calls him.
When the UDD called for the United Nations to step into the crisis, Mr Kasit retorted that Thailand was “not a failed state”. That is true. But if it does become ungovernable, the fault will not be Mr Thaksin’s alone. Equally culpable is the royalist PAD that Mr Kasit belongs to. He and many of his peers could not stand the idea of an elected government loyal to Mr Thaksin. So they helped organise a six-month protest in 2008 that culminated in the seizure of Bangkok’s two airports, all in the name of defending the monarchy. Two prime ministers were removed by the courts on dubious grounds. The stage was set for Mr Abhisit to take power, enraging those who voted in his opponents and laying out the template for mob rule which the red shirts have copied. No PAD leader has gone on trial for what he did. The red leaders may be less fortunate.
Sorting out this mess would require an end to the “crooked procedures” that began with the 2006 coup, says Thitinan Pongsudhirak, a political scientist at Chulalongkorn University. That means constitutional reforms to undo the undemocratic rules imposed by the army. It may also be helpful to lift bans on politicians from dissolved pro-Thaksin parties, some of whom are far more moderate than those in the UDD and not necessarily on Mr Thaksin’s side. All of this was under discussion a year ago, after Bangkok’s last conflagration. That Mr Abhisit failed to make these changes and frame his mission as peaceful reconciliation is lamentable. It will only be harder now.
Tuesday, January 26, 2010
กองทัพนำความสุข?
อ่านข่าวจากกรมประชาสัมพันธ์...
23bn-THB warplane deal oncourse for Cabinet approval
BANGKOK, 25 January 2010 (NNT) – The Royal Thai Air Force has passed a procurement request for new F16 jets worth 23 billion Baht to the Defense Ministry to be proposed to the Cabinet tomorrow.
Air Force Spokesperson, Gp Capt Monthon Sutchukorn disclosed today that the air force's 23 billion Baht deal, which includes the purchase of 6 Swedish-made Gripen fighters and upgraded F16 aircrafts was recently approved within the force itself. The plan will be proposed to the government ministers tomorrow for approval.
The Air Force's earlier order of 6 Gripens is expected be delivered in March 2010. The planes will be used for operations in the deep south.
News ID: 255301250006
Reporter : Rungkarn Rujiwarangkul
News Date : 25 January 2010
http://thainews.prd.go.th/en/news.php?id=255301250006
...แล้วไปเจอบทความใน New York Times...
January 7, 2010
Op-Ed Columnist
The Happiest People
By NICHOLAS D. KRISTOF
SAN JOSÉ, Costa Rica
Hmmm. You think it’s a coincidence? Costa Rica is one of the very few countries to have abolished its army, and it’s also arguably the happiest nation on earth.
There are several ways of measuring happiness in countries, all inexact, but this pearl of Central America does stunningly well by whatever system is used. For example, the World Database of Happiness, compiled by a Dutch sociologist on the basis of answers to surveys by Gallup and others, lists Costa Rica in the top spot out of 148 nations.
That’s because Costa Ricans, asked to rate their own happiness on a 10-point scale, average 8.5. Denmark is next at 8.3, the United States ranks 20th at 7.4 and Togo and Tanzania bring up the caboose at 2.6.
Scholars also calculate happiness by determining “happy life years.” This figure results from merging average self-reported happiness, as above, with life expectancy. Using this system, Costa Rica again easily tops the list. The United States is 19th, and Zimbabwe comes in last.
A third approach is the “happy planet index,” devised by the New Economics Foundation, a liberal think tank. This combines happiness and longevity but adjusts for environmental impact — such as the carbon that countries spew.
Here again, Costa Rica wins the day, for achieving contentment and longevity in an environmentally sustainable way. The Dominican Republic ranks second, the United States 114th (because of its huge ecological footprint) and Zimbabwe is last.
Maybe Costa Rican contentment has something to do with the chance to explore dazzling beaches on both sides of the country, when one isn’t admiring the sloths in the jungle (sloths truly are slothful, I discovered; they are the tortoises of the trees). Costa Rica has done an unusually good job preserving nature, and it’s surely easier to be happy while basking in sunshine and greenery than while shivering up north and suffering “nature deficit disorder.”
After dragging my 12-year-old daughter through Honduran slums and Nicaraguan villages on this trip, she was delighted to see a Costa Rican beach and stroll through a national park. Among her favorite animals now: iguanas and sloths.
(Note to boss: Maybe we should have a columnist based in Costa Rica?)
What sets Costa Rica apart is its remarkable decision in 1949 to dissolve its armed forces and invest instead in education. Increased schooling created a more stable society, less prone to the conflicts that have raged elsewhere in Central America. Education also boosted the economy, enabling the country to become a major exporter of computer chips and improving English-language skills so as to attract American eco-tourists.
I’m not antimilitary. But the evidence is strong that education is often a far better investment than artillery.
In Costa Rica, rising education levels also fostered impressive gender equality so that it ranks higher than the United States in the World Economic Forum gender gap index. This allows Costa Rica to use its female population more productively than is true in most of the region. Likewise, education nurtured improvements in health care, with life expectancy now about the same as in the United States — a bit longer in some data sets, a bit shorter in others.
Rising education levels also led the country to preserve its lush environment as an economic asset. Costa Rica is an ecological pioneer, introducing a carbon tax in 1997. The Environmental Performance Index, a collaboration of Yale and Columbia Universities, ranks Costa Rica at No. 5 in the world, the best outside Europe.
This emphasis on the environment hasn’t sabotaged Costa Rica’s economy but has bolstered it. Indeed, Costa Rica is one of the few countries that is seeing migration from the United States: Yankees are moving here to enjoy a low-cost retirement. My hunch is that in 25 years, we’ll see large numbers of English-speaking retirement communities along the Costa Rican coast.
Latin countries generally do well in happiness surveys. Mexico and Colombia rank higher than the United States in self-reported contentment. Perhaps one reason is a cultural emphasis on family and friends, on social capital over financial capital — but then again, Mexicans sometimes slip into the United States, presumably in pursuit of both happiness and assets.
Cross-country comparisons of happiness are controversial and uncertain. But what does seem quite clear is that Costa Rica’s national decision to invest in education rather than arms has paid rich dividends. Maybe the lesson for the United States is that we should devote fewer resources to shoring up foreign armies and more to bolstering schools both at home and abroad.
In the meantime, I encourage you to conduct your own research in Costa Rica, exploring those magnificent beaches or admiring those slothful sloths. It’ll surely make you happy.
...ก็เลยอยากรู้เหมือนกันว่าที่เมืองไทยล้าหลังดักดานอยู่ทุกวันนี้เป็นเพราะอะไร
23bn-THB warplane deal oncourse for Cabinet approval
BANGKOK, 25 January 2010 (NNT) – The Royal Thai Air Force has passed a procurement request for new F16 jets worth 23 billion Baht to the Defense Ministry to be proposed to the Cabinet tomorrow.
Air Force Spokesperson, Gp Capt Monthon Sutchukorn disclosed today that the air force's 23 billion Baht deal, which includes the purchase of 6 Swedish-made Gripen fighters and upgraded F16 aircrafts was recently approved within the force itself. The plan will be proposed to the government ministers tomorrow for approval.
The Air Force's earlier order of 6 Gripens is expected be delivered in March 2010. The planes will be used for operations in the deep south.
News ID: 255301250006
Reporter : Rungkarn Rujiwarangkul
News Date : 25 January 2010
http://thainews.prd.go.th/en/news.php?id=255301250006
...แล้วไปเจอบทความใน New York Times...
January 7, 2010
Op-Ed Columnist
The Happiest People
By NICHOLAS D. KRISTOF
SAN JOSÉ, Costa Rica
Hmmm. You think it’s a coincidence? Costa Rica is one of the very few countries to have abolished its army, and it’s also arguably the happiest nation on earth.
There are several ways of measuring happiness in countries, all inexact, but this pearl of Central America does stunningly well by whatever system is used. For example, the World Database of Happiness, compiled by a Dutch sociologist on the basis of answers to surveys by Gallup and others, lists Costa Rica in the top spot out of 148 nations.
That’s because Costa Ricans, asked to rate their own happiness on a 10-point scale, average 8.5. Denmark is next at 8.3, the United States ranks 20th at 7.4 and Togo and Tanzania bring up the caboose at 2.6.
Scholars also calculate happiness by determining “happy life years.” This figure results from merging average self-reported happiness, as above, with life expectancy. Using this system, Costa Rica again easily tops the list. The United States is 19th, and Zimbabwe comes in last.
A third approach is the “happy planet index,” devised by the New Economics Foundation, a liberal think tank. This combines happiness and longevity but adjusts for environmental impact — such as the carbon that countries spew.
Here again, Costa Rica wins the day, for achieving contentment and longevity in an environmentally sustainable way. The Dominican Republic ranks second, the United States 114th (because of its huge ecological footprint) and Zimbabwe is last.
Maybe Costa Rican contentment has something to do with the chance to explore dazzling beaches on both sides of the country, when one isn’t admiring the sloths in the jungle (sloths truly are slothful, I discovered; they are the tortoises of the trees). Costa Rica has done an unusually good job preserving nature, and it’s surely easier to be happy while basking in sunshine and greenery than while shivering up north and suffering “nature deficit disorder.”
After dragging my 12-year-old daughter through Honduran slums and Nicaraguan villages on this trip, she was delighted to see a Costa Rican beach and stroll through a national park. Among her favorite animals now: iguanas and sloths.
(Note to boss: Maybe we should have a columnist based in Costa Rica?)
What sets Costa Rica apart is its remarkable decision in 1949 to dissolve its armed forces and invest instead in education. Increased schooling created a more stable society, less prone to the conflicts that have raged elsewhere in Central America. Education also boosted the economy, enabling the country to become a major exporter of computer chips and improving English-language skills so as to attract American eco-tourists.
I’m not antimilitary. But the evidence is strong that education is often a far better investment than artillery.
In Costa Rica, rising education levels also fostered impressive gender equality so that it ranks higher than the United States in the World Economic Forum gender gap index. This allows Costa Rica to use its female population more productively than is true in most of the region. Likewise, education nurtured improvements in health care, with life expectancy now about the same as in the United States — a bit longer in some data sets, a bit shorter in others.
Rising education levels also led the country to preserve its lush environment as an economic asset. Costa Rica is an ecological pioneer, introducing a carbon tax in 1997. The Environmental Performance Index, a collaboration of Yale and Columbia Universities, ranks Costa Rica at No. 5 in the world, the best outside Europe.
This emphasis on the environment hasn’t sabotaged Costa Rica’s economy but has bolstered it. Indeed, Costa Rica is one of the few countries that is seeing migration from the United States: Yankees are moving here to enjoy a low-cost retirement. My hunch is that in 25 years, we’ll see large numbers of English-speaking retirement communities along the Costa Rican coast.
Latin countries generally do well in happiness surveys. Mexico and Colombia rank higher than the United States in self-reported contentment. Perhaps one reason is a cultural emphasis on family and friends, on social capital over financial capital — but then again, Mexicans sometimes slip into the United States, presumably in pursuit of both happiness and assets.
Cross-country comparisons of happiness are controversial and uncertain. But what does seem quite clear is that Costa Rica’s national decision to invest in education rather than arms has paid rich dividends. Maybe the lesson for the United States is that we should devote fewer resources to shoring up foreign armies and more to bolstering schools both at home and abroad.
In the meantime, I encourage you to conduct your own research in Costa Rica, exploring those magnificent beaches or admiring those slothful sloths. It’ll surely make you happy.
...ก็เลยอยากรู้เหมือนกันว่าที่เมืองไทยล้าหลังดักดานอยู่ทุกวันนี้เป็นเพราะอะไร
Sunday, December 20, 2009
ขนาดหนังสือพิมพ์ยังไม่เข้าใจประเด็นแล้วนับประสาอะไร...
เชื่อบ้านเมืองวุ่นเพราะความเห็นแตก
เดลินิวส์
วันอาทิตย์ ที่ 20 ธันวาคม 2552 เวลา 13:24 น
'นิคม'เปิดสัมมนา เผยสังคมมีความแตกแยกทางด้านความคิด ต้นเหตุทำบ้านเมืองวุ่นวาย
วันนี้(20 ธ.ค.) ที่รัฐสภา สถาบันพระปกเกล้าร่วมกับ รัฐสภา กระทรวงศึกษาธิการ จัดโครงการสัมมนาเรื่อง การเสริมสร้างและเผยแพร่ความรู้ ความเข้าใจทางการเมือง การปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตย์ทรงเป็นประมุข ให้แก่ผู้บริหารสถานศึกษาในสังกัดคณะกรรมการ การศึกษาขั้นพื้นที่ฐาน รุ่นที่ 4 โดยมีนายนิคม ไวยรัชพานิช รองประธานวุฒิสภาคนที่ 2 เป็นประธานพร้อมกล่าวเปิดงานตอนหนึ่งว่า รัฐสภา มีความคาดหวังว่า ผู้บริหารสถานศึกษาจะนำหลักการเรื่องประชาธิปไตยไปเผยแพร่ให้กับเด็กนักเรียนได้เข้าใจ ว่า ความแตกต่างทางความคิดเห็นทางสังคม ถือเป็นเรื่องปกติในระบอบประชาธิปไตย ทั้งนี้ขณะสังคมมีความแตกแยกทางด้านความคิด และการเมือง ตรงนี้ถือเป็นความสวยงามในระบอบประชาธิปไตย แต่ปรากฏว่าวันนี้ สังคมไทยไม่ยอมรับความคิดเห็นที่แตกต่าง จึงเป็นต้นเหตุทำให้บ้านเมืองวุ่นวาย.
--------------------
คนพูดๆ อย่าง แต่นักข่าวพาดหัวอีกอย่าง
ความจริงเขาบอกว่าการไม่ยอมรับความคิดเห็นที่แตกต่างต่างหากที่เป็นปัญหา
เฮ้อ
เดลินิวส์
วันอาทิตย์ ที่ 20 ธันวาคม 2552 เวลา 13:24 น
'นิคม'เปิดสัมมนา เผยสังคมมีความแตกแยกทางด้านความคิด ต้นเหตุทำบ้านเมืองวุ่นวาย
วันนี้(20 ธ.ค.) ที่รัฐสภา สถาบันพระปกเกล้าร่วมกับ รัฐสภา กระทรวงศึกษาธิการ จัดโครงการสัมมนาเรื่อง การเสริมสร้างและเผยแพร่ความรู้ ความเข้าใจทางการเมือง การปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตย์ทรงเป็นประมุข ให้แก่ผู้บริหารสถานศึกษาในสังกัดคณะกรรมการ การศึกษาขั้นพื้นที่ฐาน รุ่นที่ 4 โดยมีนายนิคม ไวยรัชพานิช รองประธานวุฒิสภาคนที่ 2 เป็นประธานพร้อมกล่าวเปิดงานตอนหนึ่งว่า รัฐสภา มีความคาดหวังว่า ผู้บริหารสถานศึกษาจะนำหลักการเรื่องประชาธิปไตยไปเผยแพร่ให้กับเด็กนักเรียนได้เข้าใจ ว่า ความแตกต่างทางความคิดเห็นทางสังคม ถือเป็นเรื่องปกติในระบอบประชาธิปไตย ทั้งนี้ขณะสังคมมีความแตกแยกทางด้านความคิด และการเมือง ตรงนี้ถือเป็นความสวยงามในระบอบประชาธิปไตย แต่ปรากฏว่าวันนี้ สังคมไทยไม่ยอมรับความคิดเห็นที่แตกต่าง จึงเป็นต้นเหตุทำให้บ้านเมืองวุ่นวาย.
--------------------
คนพูดๆ อย่าง แต่นักข่าวพาดหัวอีกอย่าง
ความจริงเขาบอกว่าการไม่ยอมรับความคิดเห็นที่แตกต่างต่างหากที่เป็นปัญหา
เฮ้อ
Sunday, November 08, 2009
Dwindling into insignificance
For one brief shining moment, it seemed as if Thailand would actually assume the mantle of regional leadership to which it had so openly aspired in its declarations of the country as a hub for this or hub for that. Now that moment of hope has receded into distant memory and the immediate challenge is how to prevent Thailand from a downward spiral into insignificance and irrelevance. Other countries in the region used to admire Thailand for its stability and progressiveness. Now they look upon Thailand with a mix of schadenfreude and fear of what might happen if they followed our example. Looks like we might be in for a lost decade until we sort out our domestic political problems.
Conflicts could hurt Thai role in Asean
By WICHIT CHAITRONG
THE NATION ON SUNDAY
Pattaya
Published on November 8, 2009
Thailand could lose its leadership role in Asean due to sour relations with neighbouring countries and internal political conflicts, experts have warned.
Speaking at the "Thailand Second Lecture" hosted by Nida Business School, former finance minister Somkid Jatusripitak expressed his concern about the country's image in both international politics and economic affairs.
"Our efforts should not be at a daily retaliation," said Somkid referring to the current sour relationship with Cambodia.
He said the country runs a high risk of losing credibility in the eyes of the world because of its self-defeating politics.
He lamented that while street politics had strengthened and caused deep social divisions, formal politics had weakened. "Nobody can guarantee that the next street protests will not lead to more violence," he said. Public confidence in the administration also has declined as people were starting to wonder how long the government would stay in power, he said.
The coalition government, led by the Democrats, has failed to centralise command and direct the path of development. Its efforts are aimed at day-to-day survival. So the government has no strategic plan for long-term development. Nor could it put the right people in the right jobs, he noted.
The government has to reinforce public confidence in the administration or it could plunge further, he warned.
He was concerned that the country could lose its leadership role in Asean and in the international community. He suggested that Thailand should stay close to emerging economic superpowers such as China, India and Australia. The country also needs to deepen its relationship with the United States.
"While global geopolitics have changed with the G-20 emerging as the new mechanism for global cooperation, Thailand has to position itself to fit into the new landscape, he suggested.
Somkid voiced concern about the long-term economic development of the country as the government was more preoccupied with short-term economic recovery. He said that though the government had no clear plan for economic restructuring, it planned to borrow a massive Bt800 billion. He warned that such large borrowings could destabilise the fiscal position due to the sharp rise in public debt.
Meanwhile, former foreign minister Surakiat Sathirathai shared Somkid's view that Thailand did not have a good relationship with its neighbours Burma, Laos and Cambodia. "When public opinion embraces nationalism, it is very difficult for the government to manage foreign policy," warned Surakiat.
He said that Thailand had a long history of being a friendly country and had many times been chosen as a venue for peace negotiations between conflicting outside parties.
He said that now foreigners, Thais and academics are confused about what is happening in the country. He pointed to an obscure legal system, such as laws and regulations related to the environment, which had led to conflict between local people and investors at the Map Ta Phut Eastern Seaboard industrial complex. While investors insist that they follow the rules for reducing pollution emission, local people do suffer from aggregate pollution. "We should ask how to develop our country without any harmful impact on the health of the local people, instead of engaging in a dispute on who does or does not follow the environment rules," said Surakiat.
Conflicts could hurt Thai role in Asean
By WICHIT CHAITRONG
THE NATION ON SUNDAY
Pattaya
Published on November 8, 2009
Thailand could lose its leadership role in Asean due to sour relations with neighbouring countries and internal political conflicts, experts have warned.
Speaking at the "Thailand Second Lecture" hosted by Nida Business School, former finance minister Somkid Jatusripitak expressed his concern about the country's image in both international politics and economic affairs.
"Our efforts should not be at a daily retaliation," said Somkid referring to the current sour relationship with Cambodia.
He said the country runs a high risk of losing credibility in the eyes of the world because of its self-defeating politics.
He lamented that while street politics had strengthened and caused deep social divisions, formal politics had weakened. "Nobody can guarantee that the next street protests will not lead to more violence," he said. Public confidence in the administration also has declined as people were starting to wonder how long the government would stay in power, he said.
The coalition government, led by the Democrats, has failed to centralise command and direct the path of development. Its efforts are aimed at day-to-day survival. So the government has no strategic plan for long-term development. Nor could it put the right people in the right jobs, he noted.
The government has to reinforce public confidence in the administration or it could plunge further, he warned.
He was concerned that the country could lose its leadership role in Asean and in the international community. He suggested that Thailand should stay close to emerging economic superpowers such as China, India and Australia. The country also needs to deepen its relationship with the United States.
"While global geopolitics have changed with the G-20 emerging as the new mechanism for global cooperation, Thailand has to position itself to fit into the new landscape, he suggested.
Somkid voiced concern about the long-term economic development of the country as the government was more preoccupied with short-term economic recovery. He said that though the government had no clear plan for economic restructuring, it planned to borrow a massive Bt800 billion. He warned that such large borrowings could destabilise the fiscal position due to the sharp rise in public debt.
Meanwhile, former foreign minister Surakiat Sathirathai shared Somkid's view that Thailand did not have a good relationship with its neighbours Burma, Laos and Cambodia. "When public opinion embraces nationalism, it is very difficult for the government to manage foreign policy," warned Surakiat.
He said that Thailand had a long history of being a friendly country and had many times been chosen as a venue for peace negotiations between conflicting outside parties.
He said that now foreigners, Thais and academics are confused about what is happening in the country. He pointed to an obscure legal system, such as laws and regulations related to the environment, which had led to conflict between local people and investors at the Map Ta Phut Eastern Seaboard industrial complex. While investors insist that they follow the rules for reducing pollution emission, local people do suffer from aggregate pollution. "We should ask how to develop our country without any harmful impact on the health of the local people, instead of engaging in a dispute on who does or does not follow the environment rules," said Surakiat.
Thursday, August 13, 2009
คนบ้าที่ว่ายน้ำหาอองซานซูจีชื่ออะไร
เขาชื่อ John Yettaw แต่คนไทยออกเสียงเป็น Yittaw ทั้งๆ ที่นามสกุลเขาไม่มีสระ i ในนั้นสักกะหน่อย ไม่ทราบเหมือนกันครับว่าทำไม
ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ผมกลัวว่าถ้าคุณเจอคนถามว่า Have you eaten? = คุณรับประทานอาหารหรือยัง (กินข้าวหรือยังวะ) ถ้าคุณยึดหลักเดียวกับที่ใช้ในการออกเสียงนามสกุลของนาย Yettaw แล้ว คุณอาจจะตอบว่า Not yit. ซึ่งจะทำให้ผู้ถามงงเปล่าๆ
Sunday, March 29, 2009
หยุดทำลายประเทศ
ประโยคที่ผมได้ยินเมื่อเร็วๆ นี้และสะดุดหูคือ “หยุดทำลายประเทศ”
ที่สะดุดหูเพราะมันเป็นประโยคที่แรง แต่ถ้าพิจารณาดีๆ แล้วความหมายคลุมเครือเป็นอย่างยิ่ง
เพราะเราไม่อาจทราบได้ว่าการทำลายประเทศในความหมายที่ตั้งใจนั้นคืออะไรถ้าเราไม่ดูว่าใครเป็นผู้พูด
อย่างที่ฝรั่งเขาว่านั่นแหละครับ Where you stand depends on where you sit. = ท่าทีของคุณขึ้นอยู่กับว่าคุณนั่งอยู่ตรงไหน
ถ้าเราเป็นฝ่ายที่อยู่ในอำนาจก็อาจมองว่าพวกที่ต่อต้านเราเป็นพวกทำลายประเทศ
แต่ถ้าเราเป็นฝ่ายต่อต้านเสียเองก็อาจมองว่าพวกที่อยู่ในอำนาจนั่นแหละเป็นตัวทำลายประเทศ
หาคำตอบอันปราศจากอคติได้ยากยิ่ง
แล้วก็ทำให้ผมคิดต่อว่าจริงๆ แล้วพวกเราทุกคนก็คงมีส่วนทำลายประเทศคนละนิดคนละหน่อยแหละ
ทุกครั้งที่เราฝ่าไฟแดง
ทุกครั้งที่เราใช้เส้นฝากลูกเข้าโรงเรียนและตัดโอกาสเด็กที่เรียนเก่งกว่าแต่ไร้เส้น
ทุกครั้งที่เรามุ่งกำไรจนไม่สนใจว่าสินค้าของเราจะเป็นภัยต่อสุขภาพลูกค้าเราแค่ไหน
ทุกครั้งที่เรามองว่าคนที่มีความเห็นไม่ตรงกับเราเป็นศัตรู ต้องทำลายล้างให้ได้
สิ่งเหล่านี้และอื่นๆ อีกมากมาย นับเป็นการทำลายประเทศทีละนิดๆ ทำให้ประเทศเราตายช้าๆ ในลักษณะที่เรียกว่า death by a thousand cuts = การตายโดยกรีด (หรือตัด) หนึ่งพันแผล
แต่ในขณะเดียวกันพวกเราทุกคนก็คงมีส่วนช่วยสร้างความเจริญให้กับประเทศคนละนิดคนละหน่อยเหมือนกัน
ทุกครั้งที่เราเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
ทุกครั้งที่เราใจกว้างยอมรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น
ทุกครั้งที่เราห่วงใยเพื่อนคนไทยด้วยกัน เอาใจเขามาใส่ใจเรา ไม่ว่าเขาจะแตกต่างจากเราแค่ไหน
การทำลายประเทศหรือสร้างความเจริญให้กับประเทศเป็นสิ่งที่พวกเราทำกันทุกวันอยู่แล้ว ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่
เราลองมาดูกันสิครับว่าในแต่ละวัน การกระทำของเราเข้าข่ายไหนมากกว่ากัน
แล้วมาดูซิว่าเราจะเลิกทำลายประเทศและหันมาตั้งหน้ืาตั้งตาสร้างความเจริญให้กับประเทศกันได้ไหม
ที่สะดุดหูเพราะมันเป็นประโยคที่แรง แต่ถ้าพิจารณาดีๆ แล้วความหมายคลุมเครือเป็นอย่างยิ่ง
เพราะเราไม่อาจทราบได้ว่าการทำลายประเทศในความหมายที่ตั้งใจนั้นคืออะไรถ้าเราไม่ดูว่าใครเป็นผู้พูด
อย่างที่ฝรั่งเขาว่านั่นแหละครับ Where you stand depends on where you sit. = ท่าทีของคุณขึ้นอยู่กับว่าคุณนั่งอยู่ตรงไหน
ถ้าเราเป็นฝ่ายที่อยู่ในอำนาจก็อาจมองว่าพวกที่ต่อต้านเราเป็นพวกทำลายประเทศ
แต่ถ้าเราเป็นฝ่ายต่อต้านเสียเองก็อาจมองว่าพวกที่อยู่ในอำนาจนั่นแหละเป็นตัวทำลายประเทศ
หาคำตอบอันปราศจากอคติได้ยากยิ่ง
แล้วก็ทำให้ผมคิดต่อว่าจริงๆ แล้วพวกเราทุกคนก็คงมีส่วนทำลายประเทศคนละนิดคนละหน่อยแหละ
ทุกครั้งที่เราฝ่าไฟแดง
ทุกครั้งที่เราใช้เส้นฝากลูกเข้าโรงเรียนและตัดโอกาสเด็กที่เรียนเก่งกว่าแต่ไร้เส้น
ทุกครั้งที่เรามุ่งกำไรจนไม่สนใจว่าสินค้าของเราจะเป็นภัยต่อสุขภาพลูกค้าเราแค่ไหน
ทุกครั้งที่เรามองว่าคนที่มีความเห็นไม่ตรงกับเราเป็นศัตรู ต้องทำลายล้างให้ได้
สิ่งเหล่านี้และอื่นๆ อีกมากมาย นับเป็นการทำลายประเทศทีละนิดๆ ทำให้ประเทศเราตายช้าๆ ในลักษณะที่เรียกว่า death by a thousand cuts = การตายโดยกรีด (หรือตัด) หนึ่งพันแผล
แต่ในขณะเดียวกันพวกเราทุกคนก็คงมีส่วนช่วยสร้างความเจริญให้กับประเทศคนละนิดคนละหน่อยเหมือนกัน
ทุกครั้งที่เราเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
ทุกครั้งที่เราใจกว้างยอมรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น
ทุกครั้งที่เราห่วงใยเพื่อนคนไทยด้วยกัน เอาใจเขามาใส่ใจเรา ไม่ว่าเขาจะแตกต่างจากเราแค่ไหน
การทำลายประเทศหรือสร้างความเจริญให้กับประเทศเป็นสิ่งที่พวกเราทำกันทุกวันอยู่แล้ว ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่
เราลองมาดูกันสิครับว่าในแต่ละวัน การกระทำของเราเข้าข่ายไหนมากกว่ากัน
แล้วมาดูซิว่าเราจะเลิกทำลายประเทศและหันมาตั้งหน้ืาตั้งตาสร้างความเจริญให้กับประเทศกันได้ไหม
Friday, February 13, 2009
Explanation on "hazardous" herbs doesn't wash
Officials back off herb listings
By: BangkokPost.com
Published: 12/02/2009
The Department of Agriculture chief Somchai Charnarongkul held a press conference Thursday to apologise public for causing confusion after the Industry Ministry listed 13 widely used herbal plants as hazardous substances.
Mr Somchai insisted that the announcement on listing the plants as "hazardous substances type 1" under the 1992 Hazardous Substances Act was aimed at controling the commercialisation of the plants.
Why does commercialisation of the plants need to be controlled? And why does the control require that the plants be branded as hazardous? This doesn't compute.
Production of the plants for consumption in household or in local communities is not prohibited, he said.
The objective of the announcement is to prevent farmers from being fooled into buying products manufactured from the herbal plants that are sub-standard, he added.
Are farmers really that stupid? Once they buy a substandard organic pesticide, they're not likely to buy it again. The word gets around and substandard products get weeded out by the market. And even if they really are that stupid, what harm is there except they lose money and can't effectively eliminate pests? Where is the hazard?
He insisted that there is no motive behind the announcement, and that it is not meant to benefit any private or international companies.
Don't believe anything until you hear an official denial.
He also said that he has proposed the hazardous substances committee to amend the announcement.
On Wednesday, organic farming advocates threatened to take the Industry Ministry to court if it refuses to revoke its decision to list the 13 herbs as hazardous plants.
The herbs include chili, lemon grass, turmeric, ginger and neem.
By: BangkokPost.com
Published: 12/02/2009
The Department of Agriculture chief Somchai Charnarongkul held a press conference Thursday to apologise public for causing confusion after the Industry Ministry listed 13 widely used herbal plants as hazardous substances.
Mr Somchai insisted that the announcement on listing the plants as "hazardous substances type 1" under the 1992 Hazardous Substances Act was aimed at controling the commercialisation of the plants.
Why does commercialisation of the plants need to be controlled? And why does the control require that the plants be branded as hazardous? This doesn't compute.
Production of the plants for consumption in household or in local communities is not prohibited, he said.
The objective of the announcement is to prevent farmers from being fooled into buying products manufactured from the herbal plants that are sub-standard, he added.
Are farmers really that stupid? Once they buy a substandard organic pesticide, they're not likely to buy it again. The word gets around and substandard products get weeded out by the market. And even if they really are that stupid, what harm is there except they lose money and can't effectively eliminate pests? Where is the hazard?
He insisted that there is no motive behind the announcement, and that it is not meant to benefit any private or international companies.
Don't believe anything until you hear an official denial.
He also said that he has proposed the hazardous substances committee to amend the announcement.
On Wednesday, organic farming advocates threatened to take the Industry Ministry to court if it refuses to revoke its decision to list the 13 herbs as hazardous plants.
The herbs include chili, lemon grass, turmeric, ginger and neem.
Wednesday, February 11, 2009
เงาปีศาจเกษตร
เห็นข่าวนี้แล้วก็อยากจะอุทานว่า Jesus Christ = แม่เจ้าโว้ย เพราะทำกันโจ่งแจ้ง ขัดต่อสามัญสำนึกเหลือเกิน
จะอธิบายข้างๆ คูๆ ว่าต้องการจะควบคุมคุณภาพเพื่อความปลอดภัยของผู้บริโภคยังไงก็ฟังไม่ขึ้น
เป้าหมายของการทำอย่างนี้ตีความได้อย่างเดียวว่าต้องการจะสร้างความลำบากและความกลัวให้เกษตรกรรายย่อย จะได้ไม่กล้าใช้สมุนไพรพื้นบ้านเหล่านี้ ต้องหันมาใช้สารเคมีของบริษัทเกษตรยักษ์ใหญ่แทน คล้ายๆ กับที่บริษัทเกษตรยักษ์ใหญ่ของต่างประเทศพยายามเป็นเจ้าของพืชเกษตรทั้งหมดโดยการพัฒนา GMO ขึ้นมา
ถ้าพฤติกรรมอย่างนี้ไม่เรียกว่า disgraceful (ดิสเกร๊สฝุ่ล) = อัปยศ ก็ไม่ทราบว่าจะเรียกว่าอะไรแล้วครับ
Farmers up in arms at herb listing
Chilli, turmeric, ginger branded 'hazardous'
By: KULTIDA SAMABUDDHI and APIRADEE TREERUTKUARKUL
Bangkok Post, 11 February 2009
Farmers and traditional medicine experts have reacted angrily to the listing of 13 widely used herbal plants as hazardous substances, suggesting there is a hidden agenda that favours chemical companies.
The Industry Ministry listed the 13 plants as hazardous substances to control production and commercialisation.
The plants are widely used among farmers as alternatives for expensive and toxic farm chemicals, pesticides and herbicides.
The announcement on listing the plants as "hazardous substances type 1" under the 1992 Hazardous Substances Act was approved by Industry Minister Charnchai Chairungruang last month. It took effect on Feb 3.
Proposed by the Department of Agriculture, which is a member of the hazardous substances committee, the announcement requires growers, manufacturers, importers and exporters of pesticides, herbicides and plant disease control substances made from the 13 herbal plants to follow safety and quality control regulations issued by the committee. Otherwise they will face six months in jail and/or a fine of 50,000 baht.
Farmer advocates yesterday said putting the herbal plants on the controlled list would hurt growers as they could no longer produce, trade and use botanical pesticides and herbicides freely.
Farmers and producers of the organic substances might have to pay more for registration, packaging and testing as required by the law, said Witoon Lianchamroon, of Biothai, a non-government organisation working on organic farming.
He suspected the motive behind the listing.
Multinational chemical companies are expected to benefit once production and commercialisation of the alternative substances is curbed, he said.
Large numbers of farmers have switched recently from imported chemicals to botanical substances as they are much cheaper and safer, he said.
"Instead of tightening controls on these farmer-friendly herbal plants, the committee should crack down on multinational companies who exploit Thai farmers by luring them into buying their highly toxic and costly products," Mr Witoon said.
Tussanee Verakan, coordinator of the Alternative Agriculture Network, said the committee produced the list in secret without consulting farmers who would be the hardest-hit.
"The government keeps promoting organic farming and reduction of chemical use," she said.
"Why did they put such heavy restrictions on organic substances which are the heart of organic farming?"
Department deputy chief Jirakorn Kosaisevi insisted the listing was aimed at protecting benefits for farmers.
"The announcement is not intended to protect chemical producers," Mr Jirakorn said.
"These botanical pesticides are widely used and traded. They should be controlled to ensure they are up to standard."
The new regulation would help promote herbal products, he said.
Department for Development of Thai Traditional and Alternative Medicine deputy director-general Prapot Paetrakas said the 13 plants were core materials in herbal medicines. Controlling their manufacture and trade could affect the herbal medicine industry, he said.
The department will discuss the issue with legal experts and others on Friday.
จะอธิบายข้างๆ คูๆ ว่าต้องการจะควบคุมคุณภาพเพื่อความปลอดภัยของผู้บริโภคยังไงก็ฟังไม่ขึ้น
เป้าหมายของการทำอย่างนี้ตีความได้อย่างเดียวว่าต้องการจะสร้างความลำบากและความกลัวให้เกษตรกรรายย่อย จะได้ไม่กล้าใช้สมุนไพรพื้นบ้านเหล่านี้ ต้องหันมาใช้สารเคมีของบริษัทเกษตรยักษ์ใหญ่แทน คล้ายๆ กับที่บริษัทเกษตรยักษ์ใหญ่ของต่างประเทศพยายามเป็นเจ้าของพืชเกษตรทั้งหมดโดยการพัฒนา GMO ขึ้นมา
ถ้าพฤติกรรมอย่างนี้ไม่เรียกว่า disgraceful (ดิสเกร๊สฝุ่ล) = อัปยศ ก็ไม่ทราบว่าจะเรียกว่าอะไรแล้วครับ
Farmers up in arms at herb listing
Chilli, turmeric, ginger branded 'hazardous'
By: KULTIDA SAMABUDDHI and APIRADEE TREERUTKUARKUL
Bangkok Post, 11 February 2009
Farmers and traditional medicine experts have reacted angrily to the listing of 13 widely used herbal plants as hazardous substances, suggesting there is a hidden agenda that favours chemical companies.
The Industry Ministry listed the 13 plants as hazardous substances to control production and commercialisation.
The plants are widely used among farmers as alternatives for expensive and toxic farm chemicals, pesticides and herbicides.
The announcement on listing the plants as "hazardous substances type 1" under the 1992 Hazardous Substances Act was approved by Industry Minister Charnchai Chairungruang last month. It took effect on Feb 3.
Proposed by the Department of Agriculture, which is a member of the hazardous substances committee, the announcement requires growers, manufacturers, importers and exporters of pesticides, herbicides and plant disease control substances made from the 13 herbal plants to follow safety and quality control regulations issued by the committee. Otherwise they will face six months in jail and/or a fine of 50,000 baht.
Farmer advocates yesterday said putting the herbal plants on the controlled list would hurt growers as they could no longer produce, trade and use botanical pesticides and herbicides freely.
Farmers and producers of the organic substances might have to pay more for registration, packaging and testing as required by the law, said Witoon Lianchamroon, of Biothai, a non-government organisation working on organic farming.
He suspected the motive behind the listing.
Multinational chemical companies are expected to benefit once production and commercialisation of the alternative substances is curbed, he said.
Large numbers of farmers have switched recently from imported chemicals to botanical substances as they are much cheaper and safer, he said.
"Instead of tightening controls on these farmer-friendly herbal plants, the committee should crack down on multinational companies who exploit Thai farmers by luring them into buying their highly toxic and costly products," Mr Witoon said.
Tussanee Verakan, coordinator of the Alternative Agriculture Network, said the committee produced the list in secret without consulting farmers who would be the hardest-hit.
"The government keeps promoting organic farming and reduction of chemical use," she said.
"Why did they put such heavy restrictions on organic substances which are the heart of organic farming?"
Department deputy chief Jirakorn Kosaisevi insisted the listing was aimed at protecting benefits for farmers.
"The announcement is not intended to protect chemical producers," Mr Jirakorn said.
"These botanical pesticides are widely used and traded. They should be controlled to ensure they are up to standard."
The new regulation would help promote herbal products, he said.
Department for Development of Thai Traditional and Alternative Medicine deputy director-general Prapot Paetrakas said the 13 plants were core materials in herbal medicines. Controlling their manufacture and trade could affect the herbal medicine industry, he said.
The department will discuss the issue with legal experts and others on Friday.
Sunday, February 08, 2009
ภาษาอังกฤษบิดๆ เบี้ยวๆ
การใช้ภาษาอังกฤษโดยไม่มีพื้นฐานเลย อาศัยแต่การเปิดดิก เป็นสิ่งที่อันตรายยิ่ง เพราะมีความเป็นไปได้สูงว่าจะเข้ารกเข้าพงชนิดกู่ไม่กลับ
เช่นป้ายร้านอาหารที่เชียงรายแห่งนี้ เราเป็นคนไทยอ่านแล้วอาจจะคิดว่าไม่มีอะไรแปลก แต่ฝรั่งจะต้องเกาหัว
(ภาพถ่ายโดย William Adams)
เพราะว่าอย่าง "ปลาหมึกย่างหนวดเล็ก" เนี่ย เขาดันแปลว่า The moustache is tiny squid roasts
เรารู้ภาษาไทยอยู่แล้วก็สามารถแปลกลับเป็นไทยได้อย่างง่ายดาย แต่ในภาษาอังกฤษ moustache แปลว่า หนวด (ของคน) น่ะครับ ถ้าเขียนแบบนี้ก็จะนึกถึงภาพปลาหมึกมีหนวดเรียวงามเหนือริมฝีปากบน เพียงแต่ว่าเราไม่รู้ว่าริมฝีปากบนของมันอยู่ตรงไหน
หนวดปลาหมึก ต้องเรียกว่า tentacle(s) ครับ (กรุณาอย่าสับสนกับ testicle(s) ซึ่งแปลว่า อัณฑะ)
และถ้าเราจะพูดว่า "ปลาหมึกหนวดเล็ก" ก็ควรใช้เป็น small-tentacled squid จะตรงกว่า เพราะ tiny แปลว่า ขนาดจิ๋ว (แล้วก็ไม่ต้องพยายามแต่งเป็นประโยคโดยมีกริยา to be เรียบร้อยล่ะครับ อย่างนั้นเรียกว่าเกินพอดี)
ปลาหมึกย่างหนวดยักษ์ก็ทำนองเดียวกันครับ ไม่ควรใช้คำว่า moustache แต่ที่ซ้ำร้ายคือแปลคำว่า "ยักษ์" เป็น demon สงสัยจะเคยอ่านหนังสือนำเที่ยวที่กล่าวถึงยักษ์วัดพระแก้วว่าเป็น demons
จริงๆ แล้ว demon แปลว่า ปีศาจ ครับ ถ้าเราจะพูดว่าอะไรมีขนาดใหญ่ยักษ์ควรใช้คำว่า giant มากกว่า เช่น giant-tentacled squid = ปลาหมึกหนวดยักษ์
และสิ่งที่ลืมไม่ได้คือภาษาอังกฤษโดยทั่วไปควรให้วิเศษณ์นำหน้านาม เช่นแทนที่จะเป็น squid roast ก็ควรเป็น roast squid
และในที่นี้ควรใช้กริยา grilled มากกว่า roast เพราะเป็นการย่างถ่าน ไม่ใช่ย่างแบบอบ
เฮ้อ แค่คอลัมน์ซ้ายมือก็เหนื่อยแล้ว คอลัมน์ขวามือก็ยังมีผิดอีกเพียบ คุณผู้อ่านลองดูซิครับว่าควรเขียนแก้อย่างไรถึงจะสื่อความหมายให้ตรงตามเจตนาเจ้าของร้าน
เช่นป้ายร้านอาหารที่เชียงรายแห่งนี้ เราเป็นคนไทยอ่านแล้วอาจจะคิดว่าไม่มีอะไรแปลก แต่ฝรั่งจะต้องเกาหัว
(ภาพถ่ายโดย William Adams)เพราะว่าอย่าง "ปลาหมึกย่างหนวดเล็ก" เนี่ย เขาดันแปลว่า The moustache is tiny squid roasts
เรารู้ภาษาไทยอยู่แล้วก็สามารถแปลกลับเป็นไทยได้อย่างง่ายดาย แต่ในภาษาอังกฤษ moustache แปลว่า หนวด (ของคน) น่ะครับ ถ้าเขียนแบบนี้ก็จะนึกถึงภาพปลาหมึกมีหนวดเรียวงามเหนือริมฝีปากบน เพียงแต่ว่าเราไม่รู้ว่าริมฝีปากบนของมันอยู่ตรงไหน
หนวดปลาหมึก ต้องเรียกว่า tentacle(s) ครับ (กรุณาอย่าสับสนกับ testicle(s) ซึ่งแปลว่า อัณฑะ)
และถ้าเราจะพูดว่า "ปลาหมึกหนวดเล็ก" ก็ควรใช้เป็น small-tentacled squid จะตรงกว่า เพราะ tiny แปลว่า ขนาดจิ๋ว (แล้วก็ไม่ต้องพยายามแต่งเป็นประโยคโดยมีกริยา to be เรียบร้อยล่ะครับ อย่างนั้นเรียกว่าเกินพอดี)
ปลาหมึกย่างหนวดยักษ์ก็ทำนองเดียวกันครับ ไม่ควรใช้คำว่า moustache แต่ที่ซ้ำร้ายคือแปลคำว่า "ยักษ์" เป็น demon สงสัยจะเคยอ่านหนังสือนำเที่ยวที่กล่าวถึงยักษ์วัดพระแก้วว่าเป็น demons
จริงๆ แล้ว demon แปลว่า ปีศาจ ครับ ถ้าเราจะพูดว่าอะไรมีขนาดใหญ่ยักษ์ควรใช้คำว่า giant มากกว่า เช่น giant-tentacled squid = ปลาหมึกหนวดยักษ์
และสิ่งที่ลืมไม่ได้คือภาษาอังกฤษโดยทั่วไปควรให้วิเศษณ์นำหน้านาม เช่นแทนที่จะเป็น squid roast ก็ควรเป็น roast squid
และในที่นี้ควรใช้กริยา grilled มากกว่า roast เพราะเป็นการย่างถ่าน ไม่ใช่ย่างแบบอบ
เฮ้อ แค่คอลัมน์ซ้ายมือก็เหนื่อยแล้ว คอลัมน์ขวามือก็ยังมีผิดอีกเพียบ คุณผู้อ่านลองดูซิครับว่าควรเขียนแก้อย่างไรถึงจะสื่อความหมายให้ตรงตามเจตนาเจ้าของร้าน
Friday, February 06, 2009
Juxtaposition
เห็นข่าวในเว็บก็เลยมีคำที่น่ารู้จักโผล่ขึ้นมาแว๊บในสมอง
คำนั้นคือ juxtaposition (จั๊กสตาผะซิฉึ่น) แปลว่า การวางตำแหน่งเคียงข้างเพื่อการเปรียบเทียบ
เช่น The juxtaposition of the news articles suggest that the government gives greater importance to the military than to the country's children. = การวางบทข่าวเคียงข้างกันเพื่อเปรียบเทียบเช่นนั้นบ่งบอกว่ารัฐบาลให้ความสำคัญกับทหารมากกว่าเด็กๆ ของประเทศ
คำนั้นคือ juxtaposition (จั๊กสตาผะซิฉึ่น) แปลว่า การวางตำแหน่งเคียงข้างเพื่อการเปรียบเทียบ
เช่น The juxtaposition of the news articles suggest that the government gives greater importance to the military than to the country's children. = การวางบทข่าวเคียงข้างกันเพื่อเปรียบเทียบเช่นนั้นบ่งบอกว่ารัฐบาลให้ความสำคัญกับทหารมากกว่าเด็กๆ ของประเทศ
ไม่เข้าใจ
โดยมากเราจะเห็นนักการเมืองที่ไม่เข้าใจอะไรเลยทำทีเหมือนกับว่าตัวเองรู้ไปทุกเรื่อง แต่ช่วงนี้แปลก คือนักการเมืองไทยที่น่าจะเข้าใจเรื่องราวต่างๆ ดีกลับทำทีราวกับว่าตัวเองไม่เข้าใจอะไรเลย
เรื่องผู้อพยพโรฮิงญาเป็นที่สนใจของโลกในส่วนที่เกี่ยวกับไทยเพราะว่า 1) มีการกล่าวอ้างว่าถูกทหารไทยทารุณกรรม 2) มีหลักฐานภาพถ่ายว่าการกล่าวอ้างดังกล่าวมีมูล 3) การทารุณกรรมที่กล่าวอ้างดังกล่าวนั้นหากเป็นจริงได้ทำให้คนตายราว 500 คน 4) รัฐบาลไทยที่อ้างว่าเชิดชูสิทธิมนุษยชนกลับปฏิเสธก่อนที่จะสอบสวนข้อเท็จจริง
ไม่มีใครตั้งข้อกังขากับนโยบายผลักดันผู้อพยพ เพราะหลายประเทศก็มีนโยบายทำนองเดียวกัน แต่ที่กังขาคือทำไมการผลักดันจึงทำด้วยความไร้มนุษยธรรมเช่นนั้น (คือลากออกไปในน่านน้ำสากลโดยไม่ให้อาหารและน้ำเพียงพอแล้วปล่อยให้ลอยเท้งเต้งตามยถากรรม)
นักการเมืองบางคนพยายาม spin ว่าสื่อต่างชาติสมคบร่วมคิดกันทำลายประเทศไทย สงสัยจะเป็นเพราะมีคนไทยบางกลุ่ม (จะใครซะอีกถ้าไม่ใช่ทักษิณ) จ้างให้เขียนเพื่อทำลายประเทศ
แต่อย่าลืมนะครับว่าตอนที่ทักษิณเป็นนายกรัฐมนตรี สื่อต่างชาติก็เป็นไม้เบื่อไม้เมากับรัฐบาลเหมือนกัน ถึงกับมีการไล่นักข่าว Far Eastern Economic Review สองนายออกนอกประเทศ
สมัยทักษิณเป็นนายกก็มีกรณีที่ทหารปฏิบัติต่อผู้คนราวกับไม่ใช่มนุษย์เช่นกัน นั่นคือการผูกมือไพล่หลังชาวไทยมุสลิมแล้วจับนอนคว่ำหน้าเรียงซ้อนกันเหมือนท่อนฟืนในรถบรรทุก จนหลายสิบคนตายเพราะถูกกดทับจนหายใจไม่ออกและขยับตัวไม่ได้
ตอนนั้นสื่อต่างชาติก็โจมตีรัฐบาลทักษิณในกรณีนี้และอีกหลายกรณี แต่สงสัยคนไทยที่หาว่าสื่อต่างขาติมีอคติไม่ได้อ่าน แบบเดียวกับเรื่องโรฮิงญานี่แหละครับ ต้องรอให้มีคนแปลให้อ่านเสียก่อน
ข้อเท็จจริงก็คือสื่อต่างชาติถือว่าเป็นหน้าที่ที่จะต้องจับตาสอดส่องดูพฤติกรรมของรัฐบาลที่อยู่ในอำนาจ ไม่ว่ารัฐบาลนั้นจะเป็นทักษิณหรืออภิสิทธิ์หรือใครก็แล้วแต่
ความจริงถ้ารัฐบาลสนใจชื่อเสียงของประเทศในสายตาประชาคมโลกก็ง่ายนิดเดียว คือแทนที่จะแกล้งโง่และคิดว่าคนไทยโง่พอที่จะหลงเชื่อไปด้วย ก็ให้มีการสอบสวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเที่ยงธรรมและโปร่งใส ซึ่งหมายความว่าอย่ามอบหมาย (หรือยอม) ให้ทหารสอบสวนกันเอง แต่ให้กรรมการที่เป็นกลางและไม่มีส่วนได้ส่วนเสียเป็นผู้ดำเนินการสอบสวน แค่นั้นก็เรียบร้อย
จะยากอยู่นิดเดียวก็ตรงที่เมืองไทยสมัยนี้หาคนที่เป็นกลางและไม่มีส่วนได้ส่วนเสียยากเต็มที
เรื่องผู้อพยพโรฮิงญาเป็นที่สนใจของโลกในส่วนที่เกี่ยวกับไทยเพราะว่า 1) มีการกล่าวอ้างว่าถูกทหารไทยทารุณกรรม 2) มีหลักฐานภาพถ่ายว่าการกล่าวอ้างดังกล่าวมีมูล 3) การทารุณกรรมที่กล่าวอ้างดังกล่าวนั้นหากเป็นจริงได้ทำให้คนตายราว 500 คน 4) รัฐบาลไทยที่อ้างว่าเชิดชูสิทธิมนุษยชนกลับปฏิเสธก่อนที่จะสอบสวนข้อเท็จจริง
ไม่มีใครตั้งข้อกังขากับนโยบายผลักดันผู้อพยพ เพราะหลายประเทศก็มีนโยบายทำนองเดียวกัน แต่ที่กังขาคือทำไมการผลักดันจึงทำด้วยความไร้มนุษยธรรมเช่นนั้น (คือลากออกไปในน่านน้ำสากลโดยไม่ให้อาหารและน้ำเพียงพอแล้วปล่อยให้ลอยเท้งเต้งตามยถากรรม)
นักการเมืองบางคนพยายาม spin ว่าสื่อต่างชาติสมคบร่วมคิดกันทำลายประเทศไทย สงสัยจะเป็นเพราะมีคนไทยบางกลุ่ม (จะใครซะอีกถ้าไม่ใช่ทักษิณ) จ้างให้เขียนเพื่อทำลายประเทศ
แต่อย่าลืมนะครับว่าตอนที่ทักษิณเป็นนายกรัฐมนตรี สื่อต่างชาติก็เป็นไม้เบื่อไม้เมากับรัฐบาลเหมือนกัน ถึงกับมีการไล่นักข่าว Far Eastern Economic Review สองนายออกนอกประเทศ
สมัยทักษิณเป็นนายกก็มีกรณีที่ทหารปฏิบัติต่อผู้คนราวกับไม่ใช่มนุษย์เช่นกัน นั่นคือการผูกมือไพล่หลังชาวไทยมุสลิมแล้วจับนอนคว่ำหน้าเรียงซ้อนกันเหมือนท่อนฟืนในรถบรรทุก จนหลายสิบคนตายเพราะถูกกดทับจนหายใจไม่ออกและขยับตัวไม่ได้
ตอนนั้นสื่อต่างชาติก็โจมตีรัฐบาลทักษิณในกรณีนี้และอีกหลายกรณี แต่สงสัยคนไทยที่หาว่าสื่อต่างขาติมีอคติไม่ได้อ่าน แบบเดียวกับเรื่องโรฮิงญานี่แหละครับ ต้องรอให้มีคนแปลให้อ่านเสียก่อน
ข้อเท็จจริงก็คือสื่อต่างชาติถือว่าเป็นหน้าที่ที่จะต้องจับตาสอดส่องดูพฤติกรรมของรัฐบาลที่อยู่ในอำนาจ ไม่ว่ารัฐบาลนั้นจะเป็นทักษิณหรืออภิสิทธิ์หรือใครก็แล้วแต่
ความจริงถ้ารัฐบาลสนใจชื่อเสียงของประเทศในสายตาประชาคมโลกก็ง่ายนิดเดียว คือแทนที่จะแกล้งโง่และคิดว่าคนไทยโง่พอที่จะหลงเชื่อไปด้วย ก็ให้มีการสอบสวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเที่ยงธรรมและโปร่งใส ซึ่งหมายความว่าอย่ามอบหมาย (หรือยอม) ให้ทหารสอบสวนกันเอง แต่ให้กรรมการที่เป็นกลางและไม่มีส่วนได้ส่วนเสียเป็นผู้ดำเนินการสอบสวน แค่นั้นก็เรียบร้อย
จะยากอยู่นิดเดียวก็ตรงที่เมืองไทยสมัยนี้หาคนที่เป็นกลางและไม่มีส่วนได้ส่วนเสียยากเต็มที
Saturday, January 24, 2009
Bye Bye Bush
ในที่สุดสหรัฐอเมริกาก็ได้ยินดีปรีดากับประธานาธิบดีคนใหม่ แต่ก่อนที่อดีตประธานาธิบดีบุชจะถูกกวาดลงถังขยะแห่งประวัติศาสตร์ในฐานะประธานาธิบดีที่แย่ที่สุด (หรืออย่างน้อยก็แย่ที่สุดคนหนึ่ง) ที่สหรัฐฯ เคยมีมา ผมขอเชิญคุณผู้อ่านมาโบกมือลาท่าน (อย่างสุภาพนะครับ อย่าลาท่านว่า Goodbye and good riddance! ล่ะ) ด้วยการย้อนกลับไปดูโวหารที่ท่านเอื้อนเอ่ยออกมาได้ราวกับคนปัญญาอ่อน (ต้องขอโทษคนปัญญาอ่อนจริงๆ ด้วยครับ) แทนที่จะเหมือนกับผู้นำประเทศที่มีอำนาจมากที่สุดในโลก
ครับ ผมหมายถึง Bushisms วาจาจากปากของท่านบุชที่ต้องเรียกอย่างนั้นเพราะท่านเป็นคนที่วางมาตรฐานใหม่ในแง่ของความที่ผู้ฟังๆ แล้วต้องถามว่า “อะไรวะ”
เริ่มจากอมตะวาจาของท่านอันดับที่ 10 นะครับ "Families is where our nation finds hope, where wings take dream." = ครอบครัวเป็นที่ๆ ชาติของเราพบเจอความหวัง ที่ๆ ปีกติดความฝัน
ความจริงท่านควรพูดว่า where dreams take wing = ที่ๆ ความฝันติดปีก
อันดับที่ 9 ท่านพูดกับประชาชนว่า "I know how hard it is for you to put food on your family." = ผมรู้ว่ามันยากแค่ไหนที่พวกท่านจะเอาอาหารไปวางไว้บนครอบครัวของท่าน
สิ่งที่ท่านควรพูดคือ to put food on the family table หรือ to put food on the table ก็ได้ แปลว่า เอาอาหารไปวางบนโต๊ะครอบครัว หมายความว่า ทำงานหาเลี้ยงครอบครัว
อันดับที่ 8 ท่านพูดว่า "I hear there’s rumors on the Internets that we’re going to have a draft." = ผมได้ยินว่ามีข่าวลือทางอินเตอร์เน็ตว่าเราจะมีการเกณฑ์ทหาร
ความจริงท่านควรพูดว่า the Internet เพราะอินเตอร์เน็ตมีอยู่อันเดียว แต่ความที่ท่านเป็นคนรุ่นเก่าและหลายคนสังเกตว่าไม่ค่อยสนใจหรือสงสัยอะไร ก็เป็นไปได้ว่าท่านอาจนึกว่าเว็บไซท์เรียกว่าอินเตอร์เน็ต
อันดับที่ 7 ท่านกล่าวว่า "I know the human being and fish can coexist peacefully." = ผมรู้ว่ามนุษย์กับปลาสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ
ประโยคนี้มีคำตอบได้อย่างเดียว คือ “อะไรวะ?”
อันดับที่ 6 ท่านกล่าวว่า "You work three jobs? Uniquely American, isn’t it? I mean, that is fantastic that you’re doing that." = คุณทำงานสามจ๊อบหรือ เป็นเอกลักษณ์อเมริกันจริงๆ นะ ผมหมายความว่าดีเยี่ยมเลยที่คุณทำอย่างนั้น
ที่ข้อความนี้เป็น Bushism นี้ไม่ใช่เพราะพูดผิดไวยากรณ์หรือสลับคำ แต่เพราะว่าท่านพูดกับหญิงที่หย่าสามีและต้องเลี้ยงลูกสามคน ซึ่งน่าจะเป็นการแสดงความเห็นใจมากกว่าที่จะแสดงความยินดี
อันดับที่ 5 คือ "Too many good docs are getting out of the business. Too many OB-GYNs aren't able to practice their love with women all across this country." กล่าวที่เมือง Poplar Bluff รัฐ Missouri เมื่อ 6 กันยายน ค.ศ. 2004
แปลว่า "หมอเก่งๆ หลายคนเกินไปเลิกอาชีพนี้ หมอสูตินรีเวชหลายคนเกินไปไม่สามารถฝึกปรือความรักกับผู้หญิงทั่วประเทศนี้ได้" ท่านคงไม่ตั้งใจให้มันออกมาเป็นอย่างนั้น แต่พอออกจากปากแล้วก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ไป
อันดับที่ 4 คือ "They misunderestimated me." กล่าวที่เมือง Bentonville รัฐ Arkansas (ออกเสียงว่า อ๊าร์ขั่นส่อ) เมื่อ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000
เป็นการบัญญัติศัพท์พิลึกกึกกือขึ้นมาซึ่งทุกคนจำได้ว่าเป็นยี่ห้อของประธานาธิบดีคนนี้ โดยสับสนปนเประหว่าง misunderstood = เข้าใจผิด กับ underestimated = ตีค่าต่ำไป
อันดับที่ 3 คือ "Rarely is the questioned asked: Is our children learning?" กล่าวที่เมือง Florence รัฐ South Carolina เมื่อ 11 มกราคม ค.ศ. 2000
แปลว่า น้อยครั้งจะมีการถามว่า เด็กๆ ของเราเรียนรู้หรือเปล่า แต่เป็นการใช้ไวยากรณ์ที่แสดงว่าคนพูดไม่ได้เรียนรู้ภาษาอังกฤษของตัวเองดีพอ จริงๆ แล้วประโยคควรจะเป็น Are our children learning? เพราะ children เป็นพหูพจน์
อันดับที่ 2 คือ "Our enemies are innovative and resourceful, and so are we. They never stop thinking about new ways to harm our country and our people, and neither do we." กล่าวที่ Washington, D.C. เมื่อ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2004
แปลว่า ศัตรูของเรามีหัวคิดริเริ่มสร้างสรรค์และพลิกแพลงเก่ง เราก็เหมือนกัน พวกเขาไม่เคยหยุดคิดวิธีใหม่ๆ ที่จะทำร้ายประเทศและประชาชนของเรา เราก็เหมือนกัน
ท่านคงจะตั้งใจหมายความว่าเราก็ไม่เคยหยุดคิดที่จะหยุดยั้งการทำร้ายประเทศและประชาชนของเรา แต่กลายเป็นว่าเราเองก็คิดจะทำร้ายประเทศและประชาชนตัวเองเหมือนกัน
และอันดับที่ 1 ซึ่งบ่งบอกถึงสมองที่มีการเดินสายไฟไม่เหมือนประธานาธิบดีที่ควรจะฉลาดกว่าคนทั่วไป คือ "There's an old saying in Tennessee — I know it's in Texas, probably in Tennessee — that says, fool me once, shame on — shame on you. Fool me — you can't get fooled again." กล่าวที่เมือง Nashville รัฐ Tennessee เมื่อ 17 กันยายน ค.ศ. 2002
ผมจะไม่พยายามแปลเพราะเกรงว่าจะทำให้สมองผมกลายเป็นอย่างสมองท่านบุชไปด้วย ขอบอกเพียงว่าความจริงภาษิตที่ท่านพยายามควักจากสมองอันสับสนของท่านคือ Fool me once, shame on you. Fool me twice, shame on me. = หลอกฉันครั้งหนึ่ง คุณน่าไม่อาย หลอกฉันได้สองครั้ง ฉันน่าไม่อาย
หมายความว่าถ้าคุณหลอกฉันได้ครั้งหนึ่ง คุณเป็นคนที่แย่ แต่ถ้าคุณหลอกฉันได้สองครั้ง แสดงว่าฉันเองเป็นคนที่แย่
Wednesday, January 14, 2009
วิญญาณนักหนังสือพิมพ์
บทความที่สะเทือนใจมากที่สุดบทหนึ่งเท่าที่ผมเคยอ่าน
And Then They Came For Me
Lasantha Wickrematunge
The Sunday Leader (Sri Lanka)
No other profession calls on its practitioners to lay down their lives for their art save the armed forces and, in Sri Lanka, journalism. In the course of the past few years, the independent media have increasingly come under attack. Electronic and print-media institutions have been burnt, bombed, sealed and coerced. Countless journalists have been harassed, threatened and killed. It has been my honour to belong to all those categories and now especially the last.
I have been in the business of journalism a good long time. Indeed, 2009 will be The Sunday Leader's 15th year. Many things have changed in Sri Lanka during that time, and it does not need me to tell you that the greater part of that change has been for the worse. We find ourselves in the midst of a civil war ruthlessly prosecuted by protagonists whose bloodlust knows no bounds. Terror, whether perpetrated by terrorists or the state, has become the order of the day. Indeed, murder has become the primary tool whereby the state seeks to control the organs of liberty. Today it is the journalists, tomorrow it will be the judges. For neither group have the risks ever been higher or the stakes lower.
Why then do we do it? I often wonder that. After all, I too am a husband, and the father of three wonderful children. I too have responsibilities and obligations that transcend my profession, be it the law or journalism. Is it worth the risk? Many people tell me it is not. Friends tell me to revert to the bar, and goodness knows it offers a better and safer livelihood. Others, including political leaders on both sides, have at various times sought to induce me to take to politics, going so far as to offer me ministries of my choice. Diplomats, recognising the risk journalists face in Sri Lanka, have offered me safe passage and the right of residence in their countries. Whatever else I may have been stuck for, I have not been stuck for choice.
But there is a calling that is yet above high office, fame, lucre and security. It is the call of conscience.
The Sunday Leader has been a controversial newspaper because we say it like we see it: whether it be a spade, a thief or a murderer, we call it by that name. We do not hide behind euphemism. The investigative articles we print are supported by documentary evidence thanks to the public-spiritedness of citizens who at great risk to themselves pass on this material to us. We have exposed scandal after scandal, and never once in these 15 years has anyone proved us wrong or successfully prosecuted us.
The free media serve as a mirror in which the public can see itself sans mascara and styling gel. From us you learn the state of your nation, and especially its management by the people you elected to give your children a better future. Sometimes the image you see in that mirror is not a pleasant one. But while you may grumble in the privacy of your armchair, the journalists who hold the mirror up to you do so publicly and at great risk to themselves. That is our calling, and we do not shirk it.
Every newspaper has its angle, and we do not hide the fact that we have ours. Our commitment is to see Sri Lanka as a transparent, secular, liberal democracy. Think about those words, for they each has profound meaning. Transparent because government must be openly accountable to the people and never abuse their trust. Secular because in a multi-ethnic and multi-cultural society such as ours, secularism offers the only common ground by which we might all be united. Liberal because we recognise that all human beings are created different, and we need to accept others for what they are and not what we would like them to be. And democratic... well, if you need me to explain why that is important, you'd best stop buying this paper.
The Sunday Leader has never sought safety by unquestioningly articulating the majority view. Let's face it, that is the way to sell newspapers. On the contrary, as our opinion pieces over the years amply demonstrate, we often voice ideas that many people find distasteful. For example, we have consistently espoused the view that while separatist terrorism must be eradicated, it is more important to address the root causes of terrorism, and urged government to view Sri Lanka's ethnic strife in the context of history and not through the telescope of terrorism. We have also agitated against state terrorism in the so-called war against terror, and made no secret of our horror that Sri Lanka is the only country in the world routinely to bomb its own citizens. For these views we have been labelled traitors, and if this be treachery, we wear that label proudly.
Many people suspect that The Sunday Leader has a political agenda: it does not. If we appear more critical of the government than of the opposition it is only because we believe that - pray excuse cricketing argot - there is no point in bowling to the fielding side. Remember that for the few years of our existence in which the UNP was in office, we proved to be the biggest thorn in its flesh, exposing excess and corruption wherever it occurred. Indeed, the steady stream of embarrassing expos‚s we published may well have served to precipitate the downfall of that government.
Neither should our distaste for the war be interpreted to mean that we support the Tigers. The LTTE are among the most ruthless and bloodthirsty organisations ever to have infested the planet. There is no gainsaying that it must be eradicated. But to do so by violating the rights of Tamil citizens, bombing and shooting them mercilessly, is not only wrong but shames the Sinhalese, whose claim to be custodians of the dhamma is forever called into question by this savagery, much of which is unknown to the public because of censorship.
What is more, a military occupation of the country's north and east will require the Tamil people of those regions to live eternally as second-class citizens, deprived of all self respect. Do not imagine that you can placate them by showering "development" and "reconstruction" on them in the post-war era. The wounds of war will scar them forever, and you will also have an even more bitter and hateful Diaspora to contend with. A problem amenable to a political solution will thus become a festering wound that will yield strife for all eternity. If I seem angry and frustrated, it is only because most of my countrymen - and all of the government - cannot see this writing so plainly on the wall.
It is well known that I was on two occasions brutally assaulted, while on another my house was sprayed with machine-gun fire. Despite the government's sanctimonious assurances, there was never a serious police inquiry into the perpetrators of these attacks, and the attackers were never apprehended. In all these cases, I have reason to believe the attacks were inspired by the government. When finally I am killed, it will be the government that kills me.
The irony in this is that, unknown to most of the public, Mahinda and I have been friends for more than a quarter century. Indeed, I suspect that I am one of the few people remaining who routinely addresses him by his first name and uses the familiar Sinhala address oya when talking to him. Although I do not attend the meetings he periodically holds for newspaper editors, hardly a month passes when we do not meet, privately or with a few close friends present, late at night at President's House. There we swap yarns, discuss politics and joke about the good old days. A few remarks to him would therefore be in order here.
Mahinda, when you finally fought your way to the SLFP presidential nomination in 2005, nowhere were you welcomed more warmly than in this column. Indeed, we broke with a decade of tradition by referring to you throughout by your first name. So well known were your commitments to human rights and liberal values that we ushered you in like a breath of fresh air. Then, through an act of folly, you got yourself involved in the Helping Hambantota scandal. It was after a lot of soul-searching that we broke the story, at the same time urging you to return the money. By the time you did so several weeks later, a great blow had been struck to your reputation. It is one you are still trying to live down.
You have told me yourself that you were not greedy for the presidency. You did not have to hanker after it: it fell into your lap. You have told me that your sons are your greatest joy, and that you love spending time with them, leaving your brothers to operate the machinery of state. Now, it is clear to all who will see that that machinery has operated so well that my sons and daughter do not themselves have a father.
In the wake of my death I know you will make all the usual sanctimonious noises and call upon the police to hold a swift and thorough inquiry. But like all the inquiries you have ordered in the past, nothing will come of this one, too. For truth be told, we both know who will be behind my death, but dare not call his name. Not just my life, but yours too, depends on it.
Sadly, for all the dreams you had for our country in your younger days, in just three years you have reduced it to rubble. In the name of patriotism you have trampled on human rights, nurtured unbridled corruption and squandered public money like no other President before you. Indeed, your conduct has been like a small child suddenly let loose in a toyshop. That analogy is perhaps inapt because no child could have caused so much blood to be spilled on this land as you have, or trampled on the rights of its citizens as you do. Although you are now so drunk with power that you cannot see it, you will come to regret your sons having so rich an inheritance of blood. It can only bring tragedy. As for me, it is with a clear conscience that I go to meet my Maker. I wish, when your time finally comes, you could do the same. I wish.
As for me, I have the satisfaction of knowing that I walked tall and bowed to no man. And I have not travelled this journey alone. Fellow journalists in other branches of the media walked with me: most of them are now dead, imprisoned without trial or exiled in far-off lands. Others walk in the shadow of death that your Presidency has cast on the freedoms for which you once fought so hard. You will never be allowed to forget that my death took place under your watch. As anguished as I know you will be, I also know that you will have no choice but to protect my killers: you will see to it that the guilty one is never convicted. You have no choice. I feel sorry for you, and Shiranthi will have a long time to spend on her knees when next she goes for Confession for it is not just her owns sins which she must confess, but those of her extended family that keeps you in office.
As for the readers of The Sunday Leader, what can I say but Thank You for supporting our mission. We have espoused unpopular causes, stood up for those too feeble to stand up for themselves, locked horns with the high and mighty so swollen with power that they have forgotten their roots, exposed corruption and the waste of your hard-earned tax rupees, and made sure that whatever the propaganda of the day, you were allowed to hear a contrary view. For this I - and my family - have now paid the price that I have long known I will one day have to pay. I am - and have always been - ready for that. I have done nothing to prevent this outcome: no security, no precautions. I want my murderer to know that I am not a coward like he is, hiding behind human shields while condemning thousands of innocents to death. What am I among so many? It has long been written that my life would be taken, and by whom. All that remains to be written is when.
That The Sunday Leader will continue fighting the good fight, too, is written. For I did not fight this fight alone. Many more of us have to be - and will be - killed before The Leader is laid to rest. I hope my assassination will be seen not as a defeat of freedom but an inspiration for those who survive to step up their efforts. Indeed, I hope that it will help galvanise forces that will usher in a new era of human liberty in our beloved motherland. I also hope it will open the eyes of your President to the fact that however many are slaughtered in the name of patriotism, the human spirit will endure and flourish. Not all the Rajapakses combined can kill that.
People often ask me why I take such risks and tell me it is a matter of time before I am bumped off. Of course I know that: it is inevitable. But if we do not speak out now, there will be no one left to speak for those who cannot, whether they be ethnic minorities, the disadvantaged or the persecuted. An example that has inspired me throughout my career in journalism has been that of the German theologian, Martin Niem”ller. In his youth he was an anti-Semite and an admirer of Hitler. As Nazism took hold in Germany, however, he saw Nazism for what it was: it was not just the Jews Hitler sought to extirpate, it was just about anyone with an alternate point of view. Niem”ller spoke out, and for his trouble was incarcerated in the Sachsenhausen and Dachau concentration camps from 1937 to 1945, and very nearly executed. While incarcerated, Niem”ller wrote a poem that, from the first time I read it in my teenage years, stuck hauntingly in my mind:
First they came for the Jews
and I did not speak out because I was not a Jew.
Then they came for the Communists
and I did not speak out because I was not a Communist.
Then they came for the trade unionists
and I did not speak out because I was not a trade unionist.
Then they came for me
and there was no one left to speak out for me.
If you remember nothing else, remember this: The Leader is there for you, be you Sinhalese, Tamil, Muslim, low-caste, homosexual, dissident or disabled. Its staff will fight on, unbowed and unafraid, with the courage to which you have become accustomed. Do not take that commitment for granted. Let there be no doubt that whatever sacrifices we journalists make, they are not made for our own glory or enrichment: they are made for you. Whether you deserve their sacrifice is another matter. As for me, God knows I tried.
And Then They Came For Me
Lasantha Wickrematunge
The Sunday Leader (Sri Lanka)
No other profession calls on its practitioners to lay down their lives for their art save the armed forces and, in Sri Lanka, journalism. In the course of the past few years, the independent media have increasingly come under attack. Electronic and print-media institutions have been burnt, bombed, sealed and coerced. Countless journalists have been harassed, threatened and killed. It has been my honour to belong to all those categories and now especially the last.
I have been in the business of journalism a good long time. Indeed, 2009 will be The Sunday Leader's 15th year. Many things have changed in Sri Lanka during that time, and it does not need me to tell you that the greater part of that change has been for the worse. We find ourselves in the midst of a civil war ruthlessly prosecuted by protagonists whose bloodlust knows no bounds. Terror, whether perpetrated by terrorists or the state, has become the order of the day. Indeed, murder has become the primary tool whereby the state seeks to control the organs of liberty. Today it is the journalists, tomorrow it will be the judges. For neither group have the risks ever been higher or the stakes lower.
Why then do we do it? I often wonder that. After all, I too am a husband, and the father of three wonderful children. I too have responsibilities and obligations that transcend my profession, be it the law or journalism. Is it worth the risk? Many people tell me it is not. Friends tell me to revert to the bar, and goodness knows it offers a better and safer livelihood. Others, including political leaders on both sides, have at various times sought to induce me to take to politics, going so far as to offer me ministries of my choice. Diplomats, recognising the risk journalists face in Sri Lanka, have offered me safe passage and the right of residence in their countries. Whatever else I may have been stuck for, I have not been stuck for choice.
But there is a calling that is yet above high office, fame, lucre and security. It is the call of conscience.
The Sunday Leader has been a controversial newspaper because we say it like we see it: whether it be a spade, a thief or a murderer, we call it by that name. We do not hide behind euphemism. The investigative articles we print are supported by documentary evidence thanks to the public-spiritedness of citizens who at great risk to themselves pass on this material to us. We have exposed scandal after scandal, and never once in these 15 years has anyone proved us wrong or successfully prosecuted us.
The free media serve as a mirror in which the public can see itself sans mascara and styling gel. From us you learn the state of your nation, and especially its management by the people you elected to give your children a better future. Sometimes the image you see in that mirror is not a pleasant one. But while you may grumble in the privacy of your armchair, the journalists who hold the mirror up to you do so publicly and at great risk to themselves. That is our calling, and we do not shirk it.
Every newspaper has its angle, and we do not hide the fact that we have ours. Our commitment is to see Sri Lanka as a transparent, secular, liberal democracy. Think about those words, for they each has profound meaning. Transparent because government must be openly accountable to the people and never abuse their trust. Secular because in a multi-ethnic and multi-cultural society such as ours, secularism offers the only common ground by which we might all be united. Liberal because we recognise that all human beings are created different, and we need to accept others for what they are and not what we would like them to be. And democratic... well, if you need me to explain why that is important, you'd best stop buying this paper.
The Sunday Leader has never sought safety by unquestioningly articulating the majority view. Let's face it, that is the way to sell newspapers. On the contrary, as our opinion pieces over the years amply demonstrate, we often voice ideas that many people find distasteful. For example, we have consistently espoused the view that while separatist terrorism must be eradicated, it is more important to address the root causes of terrorism, and urged government to view Sri Lanka's ethnic strife in the context of history and not through the telescope of terrorism. We have also agitated against state terrorism in the so-called war against terror, and made no secret of our horror that Sri Lanka is the only country in the world routinely to bomb its own citizens. For these views we have been labelled traitors, and if this be treachery, we wear that label proudly.
Many people suspect that The Sunday Leader has a political agenda: it does not. If we appear more critical of the government than of the opposition it is only because we believe that - pray excuse cricketing argot - there is no point in bowling to the fielding side. Remember that for the few years of our existence in which the UNP was in office, we proved to be the biggest thorn in its flesh, exposing excess and corruption wherever it occurred. Indeed, the steady stream of embarrassing expos‚s we published may well have served to precipitate the downfall of that government.
Neither should our distaste for the war be interpreted to mean that we support the Tigers. The LTTE are among the most ruthless and bloodthirsty organisations ever to have infested the planet. There is no gainsaying that it must be eradicated. But to do so by violating the rights of Tamil citizens, bombing and shooting them mercilessly, is not only wrong but shames the Sinhalese, whose claim to be custodians of the dhamma is forever called into question by this savagery, much of which is unknown to the public because of censorship.
What is more, a military occupation of the country's north and east will require the Tamil people of those regions to live eternally as second-class citizens, deprived of all self respect. Do not imagine that you can placate them by showering "development" and "reconstruction" on them in the post-war era. The wounds of war will scar them forever, and you will also have an even more bitter and hateful Diaspora to contend with. A problem amenable to a political solution will thus become a festering wound that will yield strife for all eternity. If I seem angry and frustrated, it is only because most of my countrymen - and all of the government - cannot see this writing so plainly on the wall.
It is well known that I was on two occasions brutally assaulted, while on another my house was sprayed with machine-gun fire. Despite the government's sanctimonious assurances, there was never a serious police inquiry into the perpetrators of these attacks, and the attackers were never apprehended. In all these cases, I have reason to believe the attacks were inspired by the government. When finally I am killed, it will be the government that kills me.
The irony in this is that, unknown to most of the public, Mahinda and I have been friends for more than a quarter century. Indeed, I suspect that I am one of the few people remaining who routinely addresses him by his first name and uses the familiar Sinhala address oya when talking to him. Although I do not attend the meetings he periodically holds for newspaper editors, hardly a month passes when we do not meet, privately or with a few close friends present, late at night at President's House. There we swap yarns, discuss politics and joke about the good old days. A few remarks to him would therefore be in order here.
Mahinda, when you finally fought your way to the SLFP presidential nomination in 2005, nowhere were you welcomed more warmly than in this column. Indeed, we broke with a decade of tradition by referring to you throughout by your first name. So well known were your commitments to human rights and liberal values that we ushered you in like a breath of fresh air. Then, through an act of folly, you got yourself involved in the Helping Hambantota scandal. It was after a lot of soul-searching that we broke the story, at the same time urging you to return the money. By the time you did so several weeks later, a great blow had been struck to your reputation. It is one you are still trying to live down.
You have told me yourself that you were not greedy for the presidency. You did not have to hanker after it: it fell into your lap. You have told me that your sons are your greatest joy, and that you love spending time with them, leaving your brothers to operate the machinery of state. Now, it is clear to all who will see that that machinery has operated so well that my sons and daughter do not themselves have a father.
In the wake of my death I know you will make all the usual sanctimonious noises and call upon the police to hold a swift and thorough inquiry. But like all the inquiries you have ordered in the past, nothing will come of this one, too. For truth be told, we both know who will be behind my death, but dare not call his name. Not just my life, but yours too, depends on it.
Sadly, for all the dreams you had for our country in your younger days, in just three years you have reduced it to rubble. In the name of patriotism you have trampled on human rights, nurtured unbridled corruption and squandered public money like no other President before you. Indeed, your conduct has been like a small child suddenly let loose in a toyshop. That analogy is perhaps inapt because no child could have caused so much blood to be spilled on this land as you have, or trampled on the rights of its citizens as you do. Although you are now so drunk with power that you cannot see it, you will come to regret your sons having so rich an inheritance of blood. It can only bring tragedy. As for me, it is with a clear conscience that I go to meet my Maker. I wish, when your time finally comes, you could do the same. I wish.
As for me, I have the satisfaction of knowing that I walked tall and bowed to no man. And I have not travelled this journey alone. Fellow journalists in other branches of the media walked with me: most of them are now dead, imprisoned without trial or exiled in far-off lands. Others walk in the shadow of death that your Presidency has cast on the freedoms for which you once fought so hard. You will never be allowed to forget that my death took place under your watch. As anguished as I know you will be, I also know that you will have no choice but to protect my killers: you will see to it that the guilty one is never convicted. You have no choice. I feel sorry for you, and Shiranthi will have a long time to spend on her knees when next she goes for Confession for it is not just her owns sins which she must confess, but those of her extended family that keeps you in office.
As for the readers of The Sunday Leader, what can I say but Thank You for supporting our mission. We have espoused unpopular causes, stood up for those too feeble to stand up for themselves, locked horns with the high and mighty so swollen with power that they have forgotten their roots, exposed corruption and the waste of your hard-earned tax rupees, and made sure that whatever the propaganda of the day, you were allowed to hear a contrary view. For this I - and my family - have now paid the price that I have long known I will one day have to pay. I am - and have always been - ready for that. I have done nothing to prevent this outcome: no security, no precautions. I want my murderer to know that I am not a coward like he is, hiding behind human shields while condemning thousands of innocents to death. What am I among so many? It has long been written that my life would be taken, and by whom. All that remains to be written is when.
That The Sunday Leader will continue fighting the good fight, too, is written. For I did not fight this fight alone. Many more of us have to be - and will be - killed before The Leader is laid to rest. I hope my assassination will be seen not as a defeat of freedom but an inspiration for those who survive to step up their efforts. Indeed, I hope that it will help galvanise forces that will usher in a new era of human liberty in our beloved motherland. I also hope it will open the eyes of your President to the fact that however many are slaughtered in the name of patriotism, the human spirit will endure and flourish. Not all the Rajapakses combined can kill that.
People often ask me why I take such risks and tell me it is a matter of time before I am bumped off. Of course I know that: it is inevitable. But if we do not speak out now, there will be no one left to speak for those who cannot, whether they be ethnic minorities, the disadvantaged or the persecuted. An example that has inspired me throughout my career in journalism has been that of the German theologian, Martin Niem”ller. In his youth he was an anti-Semite and an admirer of Hitler. As Nazism took hold in Germany, however, he saw Nazism for what it was: it was not just the Jews Hitler sought to extirpate, it was just about anyone with an alternate point of view. Niem”ller spoke out, and for his trouble was incarcerated in the Sachsenhausen and Dachau concentration camps from 1937 to 1945, and very nearly executed. While incarcerated, Niem”ller wrote a poem that, from the first time I read it in my teenage years, stuck hauntingly in my mind:
First they came for the Jews
and I did not speak out because I was not a Jew.
Then they came for the Communists
and I did not speak out because I was not a Communist.
Then they came for the trade unionists
and I did not speak out because I was not a trade unionist.
Then they came for me
and there was no one left to speak out for me.
If you remember nothing else, remember this: The Leader is there for you, be you Sinhalese, Tamil, Muslim, low-caste, homosexual, dissident or disabled. Its staff will fight on, unbowed and unafraid, with the courage to which you have become accustomed. Do not take that commitment for granted. Let there be no doubt that whatever sacrifices we journalists make, they are not made for our own glory or enrichment: they are made for you. Whether you deserve their sacrifice is another matter. As for me, God knows I tried.
